เมื่อทั้งสองไปถึง จึงมองเห็นได้ชัดเจน
ที่แท้เป็นฉู่ฉางหลานจริง ๆ
ครั้งแรกที่พุ่งชนกำแพง เป็นเพราะเขาไม่คาดคิดว่าม่อซังอวี๋จะกางม่านพลังกั้นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทั้งยังไม่ทันระวังตัว จึงถูกกำแพงไร้รูปดีดกระเด็นออกไป
ฉู่ฉางหลานมีเส้นดำเต็มศีรษะ
นี่มันป้องกันใครกันแน่!
เขาลุกขึ้น รวบรวมพลังวิชาแท้แล้วเหินขึ้นไปบนกำแพงวังอีกครั้ง เมื่อเข้าใกล้กระแสลมไร้รูปก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นจึงฝืนฉีกช่องว่างออกมา แล้วมุดเข้าไป
ม่อซังอวี๋ “...”
พลังของมหาครูกลับ...น่าสะพรึงถึงเพียงนี้เชียวหรือ
หากครั้งนั้นมิใช่เพราะอิงเยว่ การยึดเมืองโยวตู้คงไม่ง่ายดายเช่นนั้นแน่
ฉู่ฉางหลานเพิ่งเข้ามา ก็เกือบชนเฟิ่งสิงอวี้กับม่อซังอวี๋เข้าเต็ม ๆ
“ประมุขเมืองชู”
ม่อซังอวี๋ยิ้มแย้มทักทาย “ช่างบังเอิญจริง ได้พบเจ้าที่นี่ด้วย”
เฟิ่งสิงอวี้กล่าว “คราวหน้าเจ้าเข้าทางประตูวังก็ได้ ไม่มีใครขวางเจ้าหรอก”
ฉู่ฉางหลานลูบจมูก “...ได้ คราวหน้าข้าจะจำไว้”
ที่เขาเข้ามาก็เพื่อตามหาม่อซังอวี๋ ได้พบที่นี่ก็ดี จะได้ไม่ต้องเดินเข้าไปข้างในให้เสียเวลา
“ข้ามาที่นี่เพื่อ...”
“ข้ารู้ว่าเจ้ามาทำอะไร”
ม่อซังอวี๋ไม่รอให้เขาพูดจบ ก็รีบใช้เครื่องหมายตามรอยสัมผัสตำแหน่งของอิงเยว่ เมื่อพบว่าสัมผัสได้จริง ก็หมายความว่าอิงเยว่กลับชาติมาเกิดสำเร็จแล้ว
เพียงแต่ตำแหน่งนี้...
นางขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว “อยู่ในราชวงศ์ต้าโยว!”
“ราชวงศ์ต้าโยวหรือ?”
ฉู่ฉางหลานไม่สนใจว่าจะอยู่ที่ใด พอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็มีแต่ความตื่นเต้นและยินดี “จริงหรือ? นางอยู่ในราชวงศ์ต้าโยว? อยู่ที่ไหนกันแน่?”
ถามติดกันถึงสามคำถาม
“ข้าจะมอบเครื่องหมายตามรอยที่เชื่อมโยงกับนางให้เจ้า เจ้าไปตามหานางเองเถอะ”
ม่อซังอวี๋ยกมือขึ้น แสงวิญญาณรวมตัวที่ปลายนิ้ว กลายเป็นตราอาคมที่แทบโปร่งใส นางสะบัดนิ้วเบา ๆ ตราอาคมก็ลอยไปหาฉู่ฉางหลาน แล้วซึมหายเข้าไประหว่างคิ้วของเขา
“ตามการชี้นำของมันไป เจ้าก็จะพบนาง”
ม่อซังอวี๋กล่าวต่อ “แต่ว่าจิตวิญญาณของนางเคยได้รับความเสียหาย หลังจากถูกชำระล้าง ความทรงจำในอดีตอาจเลือนหายไป บางทีนางอาจจำเจ้าไม่ได้ เจ้า...ต้องเตรียมใจไว้ให้ดี”