“รอเจ้าอยู่”
เฟิ่งสิงอวี้ลุกขึ้น จูงมือนางไปนั่งข้างโต๊ะเล็ก แล้วเปิดฝาครอบอาหาร “ทั้งวันไม่ได้กินอะไรสักคำ ไม่หิวหรือ”
อาหารยังมีไอร้อนกรุ่น ล้วนเป็นรสชาติที่นางชอบทั้งสิ้น
ม่อซังอวี๋จึงรู้สึกว่าท้องว่างเปล่าขึ้นมา หยิบตะเกียบขึ้น “หิวนิดหน่อย”
เฟิ่งสิงอวี้ตักซุปใส่ชาม วางไว้ข้างมือนาง ส่วนตนเองกลับไม่ได้จับตะเกียบ เพียงมองนางกิน “ราบรื่นดีหรือ”
“ราบรื่นดี”
ม่อซังอวี๋จิบซุปคำหนึ่ง ไออุ่นไหลลงท้อง นางหรี่ตาลงอย่างสบายใจ “ข้าประทับเครื่องหมายตามรอยไว้แล้ว จิตวิญญาณของนางบริสุทธิ์ น่าจะหาร่างที่เหมาะสมได้ในไม่ช้า พอทางนั้นมั่นคงแล้ว เครื่องหมายจะตอบสนอง พวกเราก็จะรู้ตำแหน่งโดยประมาณของนาง ฉู่ฉางหลานจะได้ไปตามหานาง”
“เช่นนั้นก็ดี”
เฟิ่งสิงอวี้จึงหยิบตะเกียบของตนขึ้นมา กินเป็นเพื่อนนาง “ฉู่ฉางหลานพักอยู่ที่คฤหาสน์รองในเมืองแล้ว ทางเมืองโยวตู้เขาก็จัดการไว้เรียบร้อย ช่วงนี้คงไม่เกิดเรื่องวุ่นวาย วางใจได้”
“อืม”
ม่อซังอวี๋ขานรับ แล้วตั้งใจกินข้าวต่อ
เฟิ่งสิงอวี้คีบอาหารให้นางเป็นระยะ ครั้นเห็นนางกินใกล้อิ่มแล้ว จึงเอ่ยถามราวกับไม่ใส่ใจ “เคล็ดลับการยืมร่างของเจ้า ต้องพึ่งวาสนาอย่างเดียวหรือ หากร่างที่หาได้ไม่เป็นดังใจจะทำอย่างไร”
ม่อซังอวี๋วางชามลง เช็ดปาก “เพราะอย่างนี้จึงเรียกว่าการยืมร่างโดยมิได้เลือก รูปร่างหน้าตา ชาติกำเนิด และสภาพแวดล้อม ล้วนเลือกไม่ได้”
เมื่อนึกถึงตอนนั้น ตัวนางเองก็เป็นตัวอย่าง เพิ่งกลับชาติมาเกิดก็เกือบถูกบีบคอตายแล้ว
สภาพเช่นนี้ควบคุมไม่ได้โดยสิ้นเชิง
อาจได้ยืมร่างคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ หรืออาจเป็นเพียงหญิงชาวบ้านในชนบท...กระทั่งร่างกายพิกลพิการ นี่คือราคาที่ต้องจ่าย และคือความไม่แน่นอนที่ต้องแบกรับเมื่อได้ชีวิตใหม่
ฉู่ฉางหลานคงเข้าใจเรื่องนี้
แต่ร่างที่มีสนามจิตตรงกับอิงเยว่ อย่างไรก็คงไม่เลวร้ายถึงขั้นนั้น
เฟิ่งสิงอวี้พยักหน้า ไม่พูดอะไรต่อ
การได้ชีวิตใหม่อีกครั้งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เรื่องอื่นคงทำได้เพียงปล่อยให้เป็นไปตามสวรรค์และวาสนา
หลังจากกินข้าวเสร็จ
เฟิ่งสิงอวี้ขยับเข้ามาถามนาง “เหนื่อยหรือไม่”
“ไม่เหนื่อย”