สมองของเขาว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงถ้อยคำนั้นที่ดังก้องซ้ำไปซ้ำมา
ความยินดีมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนมือเท้าชาไปหมด
เขาก้าวเข้าไป บีบไหล่เฟิงเหมียนแน่น แล้วกลัวว่าจะทำให้นางเจ็บจึงรีบคลายมือ ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก “เจ้าพูดจริงหรือ? ไม่ได้หลอกข้าใช่ไหม?”
เฟิงเหมียนถูกเขาเขย่าจนเวียนหัว ทั้งอายทั้งร้อนใจ “ข้าจะหลอกเจ้าไปทำไม?”
หยานฉิงมองใบหน้าแดงก่ำกับดวงตาชุ่มชื้นของนาง ในที่สุดก็เชื่อว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
เขาพลันฉีกยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นยิ่งกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเด็กที่ได้กินขนมหวาน แล้วรวบเฟิงเหมียนเข้ามากอดแน่นจนเกือบทำให้นางหายใจไม่ออก
“ดี! ดี!”
เขาพูดซ้ำไม่หยุด น้ำเสียงสั่นเครือ “ข้าจะไปกราบทูลฝ่าบาทกับฮองเฮา ข้าจะไปขอพวกท่านเอง เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะไปพูดเอง”
เฟิงเหมียนถูกเขากอด ใบหน้าซบอยู่กับอกของเขา ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของเขา หัวใจของนางเองก็เต้นแรงไม่แพ้กัน ทว่ามุมปากกลับอดยกขึ้นอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้
เจ้าคนโง่เอ๊ย
วันรุ่งขึ้น
รถม้าออกจากเมืองโยวตู้
ในที่สุด เฟิงเหมียนก็ได้ติดตามไปเมืองอู่ตู้ด้วย
ถึงนางจะเลือกหยานฉิงแล้ว ก็ควรไปบอกคุณหนูด้วยตนเอง อีกทั้งนางเองก็คิดถึงคุณหนูมาก
หยานฉิงสลัดความหดหู่ก่อนหน้านี้ไปจนหมด ทั้งตัวยังคงจมอยู่ในความสุขเมื่อวาน
ไม่คิดเลยว่าเฟิงเหมียนสาวน้อยคนนี้จะเลือกเขา!
“ดูท่าแล้ว ข้านี่ก็มีเสน่ห์ไม่เบาเหมือนกันนะ”
หยานฉิงนั่งอยู่บนคานรถม้า รับหน้าที่เป็นสารถีด้วยตนเอง
ตลอดทาง เขาอารมณ์ดีจนแทบลอย
ในเวลาเดียวกัน ณ พระราชวังเมืองอู่ตู้
สองวันนี้ม่อซังอวี๋เพิ่งจะมีเวลาว่าง ตอนมื้อกลางวันจึงไปห้องพระราชาสน์เพื่อกินอาหารร่วมกับเฟิ่งสิงอวี้
ช่วงนี้เฟิ่งสิงอวี้ก็ยุ่งอย่างยิ่ง พยายามทำให้สถานการณ์ในราชสำนักมั่นคงโดยเร็วที่สุด ทั้งสองไม่ได้กินอาหารร่วมกันมาหลายวันแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องใกล้ชิดสนิทสนมอย่างอื่น
ม่อซังอวี๋เพิ่งมาถึงห้องพระราชาสน์ ก็สัมผัสได้ทันทีว่าบรรยากาศภายในไม่ปกติ
กู้จิ่นจือกับเวินจือเสี่ยอยู่ที่นั่นด้วย รวมถึงหยวนเจา ฮั่นชง และคนอื่น ๆ
หยวนเจาประจำอยู่ในวังหลวง ตอนนี้เป็นผู้บัญชาการทหารมหาดเล็กหลวง