“ฆ่าเสียก็จบ”
ม่อซังอวี๋เป็นคนเด็ดขาด ไม่ชอบความยุ่งยากมาแต่ไหนแต่ไร “รู้อยู่แล้วว่าเขามีเจตนาร้าย ยังจะเสียเวลากับเขาอีกทำไม”
ความโกรธเมื่อครู่ของเฟิ่งสิงอวี้พลันมลายหายไป
เขาจงใจถามว่า “แต่คนผู้นี้บอกว่าเป็นศิษย์พี่ของเจ้า ฆ่าเขาตรง ๆ จะดีจริงหรือ”
“ก็ดีออก”
ทั้งสองคนปรึกษากันอย่างเปิดเผย ไม่คิดหลบเลี่ยงผู้เกี่ยวข้องสักนิด ทั้งไม่สนใจด้วยว่าคนที่ได้ยินจะรู้สึกอย่างไร
โจวจิงฮวย “……”
ไยจื้อมองโจวจิงฮวยด้วยแววตา “เห็นใจ” เล็กน้อย
“เอ่อ...”
โจวจิงฮวยกลืนน้ำลาย ก้าวถอยหลังช้า ๆ “ข้านึกขึ้นได้ว่าธุระที่ท่านอาจารย์สั่งยังทำไม่เสร็จ ศิษย์น้อง ไว้วันหลังเราค่อยนัดพบกัน...”
พูดจบเขาก็หันหลังวิ่งหนี แต่ถูกไยจื้อคว้าตัวไว้ได้ ก่อนใช้ด้ามดาบฟาดจนสลบ
เฟิ่งสิงอวี้เหลือบมองไยจื้อ “พาตัวไป”
เรือนร้างแห่งหนึ่งทางชานเมืองฝั่งตะวันตก
ม่อซังอวี๋ส่งญาณเข้าไปในสมองของโจวจิงฮวย เพื่อสำรวจความทรงจำของเขา
คราวนี้จึงได้รู้ว่า ที่แท้ราชวงศ์ต้าโยวเริ่มสงสัยแล้วจริง ๆ ว่าการตายของเฟิ่งสิงอวี้เป็นเรื่องหลอกลวง
คนที่มาพร้อมกับโจวจิงฮวยเป็นที่ปรึกษาขององค์ชายสาม เฟิ่งเฉิงรุ่ย มีฐานะเทียบได้กับท่านกูที่อยู่ข้างกายเฟิ่งสิงอวี้
ส่งนักต้มตุ๋นในยุทธภพผู้นี้มาหยั่งเชิงนางหรือ
น่าเสียดายที่นางไม่ใช่ศิษย์น้องคนเดิมที่เขาเคยรู้จักอีกแล้ว
“คนที่พี่ชายของเจ้าส่งมา โจวจิงฮวยจัดการง่าย จะฆ่าก็ฆ่าไปเถิด อย่างไรท่านอาจารย์ก็ขับเขาออกจากสำนักไปนานแล้ว แต่ที่ปรึกษาคนนั้นเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก”
ม่อซังอวี๋กล่าวว่า “ตอนนี้รากฐานของพวกเรายังไม่มั่นคง จะปล่อยเสือเข้าป่าไม่ได้”
“พวกเราใช้ศิษย์พี่ของเจ้าเป็นเหยื่อล่อ หาเขาออกมาได้”
“เป็นความคิดที่ดี”
“ไม่ใช่ว่าอยากรู้หรือว่าข้าตายจริงหรือไม่” แววตาของเฟิ่งสิงอวี้เย็นเยียบลง “ก็ให้เขาได้ตายอย่างรู้แจ้งเสีย”
……
โจวจิงฮวยค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา ความเจ็บทึบ ๆ แล่นมาจากท้ายทอยเป็นระลอก
เขาพบว่าตนเองยังไม่ตาย กำลังนอนอยู่บนพื้นในเรือนเก่าทรุดโทรม มือเท้ายังคงถูกมัดแน่น ในปากยังถูกยัดผ้าไว้
ภายในเรือนมืดสลัว มีเพียงตะเกียงน้ำมันดวงเล็กเท่าเมล็ดถั่วจุดอยู่ตรงมุมกำแพง
รอบด้านไม่มีใครอยู่
มิใช่ว่าจะฆ่าเขาหรือ