“ไม่”
ไยจื้อส่ายหน้า “หนูไฉเพิ่งได้ยินพวกเขาพูดถึง ราชวงศ์ต้าโยว เมืองอวิ๋นจง แล้วยังมีคนจากสำนักใหญ่หลายแห่ง หากท่านหญิงทำให้พวกเขาสนใจเข้าจริง ๆ หนูไฉเกรงว่า……”
เมืองอวิ๋นจงงั้นหรือ?
ม่อซังอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย
คล้ายว่าเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ใดมาก่อน
“ไยจื้อ เมืองอวิ๋นจงเป็นสถานที่ใด?”
“เรื่องนี้ หนูไฉก็ไม่ค่อยรู้ชัดนัก”
แววตาของไยจื้อฉายแววขุ่นเคืองตนเองขึ้นมาวูบหนึ่ง
หากรู้แต่แรกว่าท่านหญิงจะสนใจเมืองอวิ๋นจง เขาควรไปสืบถามให้รู้เรื่องเสียก่อน
“หรือไม่ หนูไฉจะไปตอนนี้……”
“ไม่ต้องหรอก ข้าถามไปอย่างนั้นเอง”
หลังรับประทานอาหารเสร็จ ม่อซังอวี๋พาไยจื้อลงชั้นล่าง ตั้งใจจะเดินเที่ยวชมเมืองเสียหน่อย และถือโอกาสซื้อของให้ไยจื้อด้วย
ปิ่นที่นางเคยรับปากว่าจะให้เขาเป็นรางวัล จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ให้เสียที
อีกทั้งเสื้อผ้าที่เขาสวมอยู่ก็เก่าขาด พื้นรองเท้าก็สึกจนทะลุ วันนี้มีเวลาอยู่พอดี ม่อซังอวี๋จึงพาเขาไปเลือกเสื้อผ้าชุดใหม่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
ทั้งสองเพิ่งลงมาถึงชั้นล่าง ร่างก็ลับหายไปตรงหัวมุมถนน
ภายในห้องส่วนตัวอีกห้องบนชั้นสองของโรงเตี๊ยม ซึ่งหันหน้าออกสู่ถนน ชายสองคนยืนอยู่ริมหน้าต่าง สายตาจับจ้องตามทิศทางที่ทั้งสองจากไป
หนึ่งในนั้นเป็นชายสวมชุดสีคราม หน้าตาธรรมดา ทว่าสายตาคมกริบดุจพญาอินทรี เขาถามคนข้างกายเสียงเบา “เจ้ามั่นใจหรือว่าเป็นนาง? มิได้ดูผิดใช่หรือไม่?”
ชายที่อยู่ข้าง ๆ สวมชุดนักพรต รูปโฉมหล่อเหลายิ่ง แต่สีหน้าเย็นชา ครั้นได้ยินเช่นนั้น เขาก็ละสายตากลับมา มองชายชุดสีครามแล้วหัวเราะเบา ๆ “ข้าอยู่กับนางมาห้าปี ต่อให้นางกลายเป็นเถ้าถ่าน ข้าก็จำได้”
“โอ้?”
ชายชุดสีครามมีแววสนใจบนใบหน้า “ช่วงนี้ทั่วทั้งแคว้นจิ๋วโจวเล่าลือกันอื้ออึง ภรรยาประมุขเมืองแห่งเมืองโยวตู้ถูกกล่าวขานเสียราวกับมีวิชาอัศจรรย์……เจ้าว่า เรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับนางหรือไม่?”
“ไม่น่าเป็นไปได้”
ชายสวมชุดนักพรตยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน มั่นใจเป็นอย่างยิ่ง “นางก็แค่มีเล่ห์กลเล็ก ๆ น้อย ๆ เอาไว้หลอกลวงผู้คน ภรรยาประมุขเมืองผู้นั้นไม่มีทางเกี่ยวข้องกับนางแน่”