เขาได้ยินม่อซังอวี๋พูดกับชายผู้นั้นว่า นางจะลงมือกับองค์ชายโดยเร็วที่สุด!
ที่แท้นางก็ปิดบังมาตลอดงั้นหรือ?
สตรีต่ำช้าเจ้าเล่ห์นัก
เกือบถูกนางหลอกเสียแล้ว เขายังนึกว่านางถูกบีบบังคับ ไม่มีทางเลือก และแท้จริงก็ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าองค์ชาย
เมื่อได้ยินนางพูดกับหูว่าจะฆ่าองค์ชาย หยานฉิงก็เดือดดาลยิ่งนัก
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่าหาว่าเขา...ไม่เกรงใจ!
เขาแอบตามม่อซังอวี๋อยู่ห่าง ๆ จนกระทั่งนางเดินผ่านแม่น้ำสายหนึ่ง
ผิวน้ำแข็งตัวเป็นชั้น
เขารีบพุ่งเข้าไปด้านหลังม่อซังอวี๋ ผลักนางลงบนผิวน้ำแข็ง จากนั้นใช้พลังวิชาแท้สั่นสะเทือนจนผิวน้ำแข็งแตก ครั้นได้ยินเสียง “ตูม” และแน่ใจว่านางตกลงไปในน้ำเย็นจัดแล้ว เขาก็รีบหนีไปทันที
ครู่ต่อมา
ม่อซังอวี๋จึงโผล่ขึ้นมาจากหลุมน้ำแข็ง
การกระทำของหยานฉิงทำให้นางทั้งโมโหทั้งขำ
ที่จริงนางรู้ตั้งนานแล้วว่าหยานฉิงแอบตามอยู่ข้างหลัง
ที่นางไม่เปิดโปงเขา ก็เพราะอยากดูว่าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่
ไม่คิดเลยว่าเขาจะผลักนางลงไปในน้ำเย็นจัด
จะเรียกเขาว่าสหายทรยศก็ไม่ผิด
เรื่องคราวก่อนยังไม่เข็ด คราวนี้ยังทำอีก!
เฟิ่งสิงอวี้มีนายพลตรีผู้ภักดีเช่นนี้อยู่ข้างกาย ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่
ตกลงมาแล้ว ม่อซังอวี๋ก็ไม่รีบขึ้นไป เอาเถิด...อาบน้ำเสียเลย
ค่อย ๆ อาบ
ห้องหนังสือในราชสำนักอ๋อง
เฟิ่งสิงอวี้กำลังหารือกิจธุระกับกู้จิ่นจือ จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงความหนาวเหน็บเสียดกระดูกพุ่งขึ้นมาจากฝ่าเท้า แล้วแผ่ซ่านไปทั่วร่างในชั่วพริบตา
ราวกับตกลงไปในคลังน้ำแข็ง
หนาวเสียจนโลหิตแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง
“องค์ชาย?”
กู้จิ่นจือเห็นสีหน้าของเขาพลันย่ำแย่ จึงตกใจจนรีบลุกขึ้น “เกิดอะไรขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“หนาว!”
เฟิ่งสิงอวี้รีบใช้พลังวิชาแท้ขับไล่ความหนาว ปกติแม้สวมเสื้อผ้าน้อยเพียงใด เมื่อมีพลังวิชาแท้ปกป้องก็ไม่เคยรู้สึกหนาว
แต่ยามนี้ พลังวิชาแท้กลับไร้ผล
เขาตระหนักได้ว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับม่อซังอวี๋แน่
“นางไปไหน?”
“อะไรนะ?”
กู้จิ่นจือยังไม่ทันตั้งตัว “ผู้ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ? องค์ชายหมายถึงผู้ใด?”
“ข้าถามว่าม่อซังอวี๋ไปไหน?”
หนาวเหลือเกิน
เส้นผมและขนตาของเฟิ่งสิงอวี๋จับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งให้เห็นได้ด้วยตาเปล่า