เฟิ่งสิงอวี้: “……”
สีหน้าแบบนี้มันอะไรกัน?
ม่อซังอวี๋เห็นเขาไม่พูดอะไร แต่ดูจากสีหน้าแล้ว ก็คงไม่ได้ไม่พอใจ
แล้วที่หน้าแดงขึ้นมานิดหน่อยนี่มันอย่างไรกัน?
ไม่จริงกระมัง
คนหน้าด้านอย่างเขา ยังรู้จักหน้าแดงด้วยหรือ?
ม่อซังอวี๋กลั้นหัวเราะไม่ไหว จึงเรียกอีกครั้งว่า “ทารกน้อย?”
เฟิ่งสิงอวี้ค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบข้างหูนางว่า “เรียกพี่ชายสิ”
“...ไม่ได้” ม่อซังอวี๋ปฏิเสธ
“เพราะอะไร?”
“เพราะว่า……”
ถึงอายุของร่างนี้จะน้อยกว่าเฟิ่งสิงอวี้ แต่จิตใจนางแก่กว่าเขานี่นา
“สรุปว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้”
“ถ้าอย่างนั้น……”
เฟิ่งสิงอวี้มองใบหูที่แดงระเรื่อของนาง พลางหัวเราะเบา ๆ แล้วโน้มเข้ามาใกล้กว่าเดิม ลมหายใจอุ่นร้อนแผ่วผ่านแก้มนาง “เรียกท่านรักสักคำให้ฟังหน่อย?”
ม่อซังอวี๋รู้สึกร้อนวูบขึ้นมา ยื่นมือผลักเขา “เจ้ามาอีกแล้ว”
“ข้ามาอะไร?”
เฟิ่งสิงอวี้ฉวยโอกาสกุมมือนาง วางลงบนอกตน ให้นางสัมผัสจังหวะเต้นที่มั่นคงตรงนั้น “อวี๋เอ๋ จนถึงตอนนี้เจ้ายังไม่ยอมรับอีกหรือ ว่าข้าคือท่านรักของเจ้า?”
ม่อซังอวี๋มองใบหน้าที่อยู่ใกล้เพียงคืบของเขา ในดวงตาลึกล้ำคู่นั้นมีแสงเทียนสะท้อนอยู่ ทั้งยังสะท้อนเงาของนาง แฝงความคาดหวังและความไม่มั่นใจจาง ๆ
ตั้งแต่เล็กจนโต มีเพียงม่อซังอวี๋ที่เห็นดวงตาสีแดงคู่นั้นของเขาแล้วไม่หวาดกลัว ไม่รังเกียจ และไม่จากไป……
เขาโลภอยากเก็บนางไว้ข้างกายตลอดไป แต่นางแข็งแกร่งเกินไป หากนางไม่เต็มใจ ก็ไม่มีใครรั้งนางไว้ได้!
เพราะฉะนั้น จนถึงตอนนี้เขาจึงยังไม่รู้สึกมั่นคงเลยสักนิด
ม่อซังอวี๋อ้าปาก คำเรียกนั้นกลิ้งอยู่ในลำคอ แต่กลับเอ่ยออกมาได้ยากเหลือเกิน
แต่เพื่อปลอบโยนบุรุษที่ผ่านการทรมานอย่างไร้มนุษยธรรมมาตั้งแต่เด็ก แต่กลับไม่เติบโตมาเป็นคนบิดเบี้ยวผู้นี้ นางจึงยอมทิ้งหน้าตาแล้ว
ม่อซังอวี๋เบือนหน้าหนี “...ท่านรัก”
เสียงแผ่วเบา คลุมเครือจนแทบฟังไม่ชัด
แต่เฟิ่งสิงอวี้ได้ยิน
ความยินดีวาบผ่านดวงตา เขาดึงนางเข้ามากอดแน่นทันที
“อวี๋เอ๋……”
เขาซุกหน้าลงตรงซอกคอนาง ลมหายใจอุ่นร้อนแผ่วผ่านผิวอันบอบบางของนาง ทำให้นางสั่นสะท้านเล็กน้อยไปทั้งร่าง “เรียกอีกครั้งได้หรือไม่?”
“ไม่เรียก”