“…เป็นไปไม่ได้!”
ฉู่ฉางหลานถูกยั่วจนหัวเราะด้วยความโมโห พูดไม่ออกอย่างยิ่ง “เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนเช่นไรกันแน่?”
เขากล่าวอย่างมีเหตุผลเต็มเปี่ยม “ข้าไม่มีวันรังแกเย่อเอ๋อแน่นอน เพียงแต่นางจำข้าไม่ได้ ทั้งยังจะแต่งให้ผู้อื่น ข้าย่อมต้องชิงตัวนางมาก่อน”
“ช่างเถิด ข้าเข้าไปดูอีกครั้งก็แล้วกัน”
ม่อซังอวี๋เพียงถามไปอย่างนั้น
นางเองก็คิดว่าฉู่ฉางหลานไม่น่าจะทำเช่นนั้น
เมื่อเห็นม่อซังอวี๋เข้าห้องไป ฉู่ฉางหลานก็รีบตามเข้าไปด้วย
ส่วนเฟิ่งสิงอวี้ยืนอยู่ตรงประตู แววตาลึกล้ำมีเงามืดพาดผ่านเล็กน้อย
คราวนี้เมื่อเข้าไปข้างใน ม่อซังอวี๋ตรวจซูชิงเนียนอย่างละเอียด…ไม่สิ ตอนนี้ควรเรียกว่าอิงเยว่
นางพบว่าชีพจรของอีกฝ่ายประหลาดยิ่งนัก
เดี๋ยวแข็งแรงเดี๋ยวอ่อนแรง มิใช่อาการเจ็บป่วยธรรมดาอย่างแน่นอน
“เมื่อครู่ข้าเห็นเจ้าถือยาอยู่ เจ้าเชิญหมอมาตรวจนางแล้วหรือ?”
“ตรวจแล้ว หมอพวกนั้นล้วนเป็นหมอไร้ฝีมือ บอกว่านางร่างกายอ่อนแอมาแต่กำเนิด ยาที่จัดให้ก็ไม่มีประโยชน์สักนิด” ฉู่ฉางหลานกล่าวพลางข่มความโกรธไว้
“ดูจากชีพจรแล้ว นางร่างกายอ่อนแอมาแต่กำเนิดจริง”
ม่อซังอวี๋ขมวดคิ้ว ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามต่อ “นางแค่จำความทรงจำของอิงเยว่ไม่ได้ หรือแม้แต่ความทรงจำของซูชิงเนียนก็จำไม่ได้?”
“น่าจะ…จำไม่ได้ทั้งคู่”
“คำว่าน่าจะหมายความว่าอย่างไร เรื่องนี้เจ้ายังไม่แน่ใจอีกหรือ?”
“ก็เพราะหลังจากเย่อเอ๋อตื่นขึ้นมา นางก็ระแวดระวังทุกคน เมื่อเทียบกันแล้ว นางยังไว้ใจข้าอยู่บ้าง”
ฉู่ฉางหลานแก้ตัว แต่ยิ่งพูดน้ำเสียงก็ยิ่งอ่อนลง
เขาช่าง…ไร้ประโยชน์จริง ๆ
ม่อซังอวี๋นั่งลงข้างเตียง เห็นฉู่ฉางหลานเป็นเช่นนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงกล่าวว่า “เจ้าออกไปก่อน ข้าจะคิดหาวิธีอื่น”
ฉู่ฉางหลานเห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยวางใจ สายตาจับจ้องใบหน้าอิงเยว่ เปี่ยมด้วยความโศกเศร้าและห่วงใย
แต่ถึงอย่างไร ในเวลานี้เขาก็ไม่กล้าทำให้ม่อซังอวี๋โกรธ ไม่กล้าโต้แย้ง ไม่กล้าถามมาก ได้แต่เดินออกไปอย่างไม่เต็มใจ พลางหันกลับมามองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตรงประตู
เฟิ่งสิงอวี้พิงอยู่ทางซ้าย ฉู่ฉางหลานยืนอยู่ทางขวา
ราวกับเทพทวารบาลสององค์
ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเบือนสายตาหนี