ม่อซังอวี๋กวาดสายตามองคนทั้งหลาย เมื่อเห็นไยจื้ออยู่ที่นี่ด้วยก็อดแปลกใจไม่ได้ “พวกเจ้ามาถึงเร็วทีเดียว หาที่นี่พบได้อย่างไร?”
“คุณหนู”
เมื่อไยจื้อเห็นม่อซังอวี๋ ใบหน้าเย็นชาก็เผยรอยยิ้มบางเบา “ก่อนออกเดินทาง ท่านกูให้ที่อยู่มาแล้วขอรับ”
กล่าวจบ เขาก็มองเฟิ่งสิงอวี้แล้วก้มศีรษะเล็กน้อย “โจวจิงฮวยกับที่ปรึกษาผู้นั้นถูกขังไว้ในคุกใต้ดินแล้ว ระหว่างทางให้พวกเขาดื่มยา จึงหมดสติมาตลอดทางขอรับ”
“อืม”
เฟิ่งสิงอวี้พยักหน้า กล่าวเสียงเย็นชา “ทำได้ดี”
ขณะนั้นเอง ม่อซังหวันก็โผล่หน้าออกมาจากด้านหลังม่อซังอวี๋ มองไปข้างหน้าอย่างใคร่รู้
สายตาของนางตกลงบนไยจื้อ ดวงตาพลันเป็นประกาย ไม่รอให้ม่อซังอวี๋เรียก นางก็วิ่งเข้าไปจับมือไยจื้อด้วยตัวเอง
“พี่ชาย...ท่านหล่อจัง”
นางเงยใบหน้าเล็ก ๆ ดวงตาเป็นประกายมองไยจื้อ น้ำเสียงนุ่มนิ่ม “หว่านหวันชอบท่าน”
ไยจื้อยืนนิ่งงันไปทั้งตัว
เขาอยู่กับคมดาบและเลือดมานานปี ทั่วร่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร มีเพียงอยู่ต่อหน้าคุณหนูเท่านั้นที่เขาจะวางใจลงได้
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าจับมือเขาตรง ๆ เช่นนี้ ทั้งยังชมว่าเขาหล่อ
ที่สำคัญ คนผู้นี้...กลับมีหน้าตาคล้ายคุณหนูถึงเพียงนี้?!
เขาพลันรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นขาดหายไปหนึ่งจังหวะ
ไม่สิ
คนผู้นี้ไม่ใช่คุณหนู!
ไยจื้อรีบสะบัดมือม่อซังหวันออก เบือนสายตาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ทว่าติ่งหูกลับแดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
“พี่ชาย?”
เมื่อมือถูกสะบัดออก เด็กหญิงก็มุ่ยปาก ก่อนจะยื่นมือไปจับอีกครั้ง
มือเล็ก ๆ ของนางนุ่มนิ่ม ทั้งยังเย็นเล็กน้อย นิ้วมือของเขาถูกนางจับไว้แน่น “พี่ชายไม่ชอบหว่านหวันหรือ?”
ม่อซังอวี๋เองก็แปลกใจอยู่บ้าง
นึกไม่ถึงว่าน้องสาวต่างมารดาของนางจะเป็นพวกชอบคนหน้าตาดีเช่นกัน
ก่อนหน้านี้ก็เป็นเช่นนี้กับเฟิ่งสิงอวี้ แม้จะกลัวเขาอยู่บ้าง แต่ก็อดแอบมองไม่ได้
ตอนนี้กับไยจื้อยิ่งตรงไปตรงมาเข้าไปใหญ่
แต่หน้าตาของไยจื้อช่างขัดกับนิสัยอย่างสิ้นเชิง มองภายนอกแล้วเหมือนลูกสุนัขตัวน้อยสะอาดสะอ้าน ไม่แปลกที่ม่อซังหวันจะชอบ
“หว่านหวัน มานี่” ม่อซังอวี๋เอ่ยเรียก