เป็นหยวนเจา
เขาเองก็หิ้วหีบไม้ใบหนึ่งกลับมาด้วย
พอเข้าประตูมา เขาก็รีบเปิดหีบไม้ออกทันที
ข้างในบรรจุธนบัตรซ้อนกันหนาเป็นชั้น
“หลายวันมานี้ ข้าวิ่งไปทั่วเมืองชายแดน ใช้วิธีการไปบ้าง เรียกเงินที่พอจะทวงคืนได้กลับมาทั้งหมด รวมถึงเงินสดทั้งหมดในโรงรับเงิน รวมเป็นเงินสามล้านสี่แสนแปดหมื่นตำลึง ฝ่าบาท พระชายา ลองทอดพระเนตรดู คราวนี้น่าจะพอให้พวกเราประคองตัวไปได้อีกระยะหนึ่ง”
“สามล้านสี่แสนแปดหมื่นตำลึง?”
หลัวหมิงได้ยินก็เอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “เจ้าหนุ่ม คราวนี้ไม่ได้วิ่งเสียเปล่า ข้าจำได้ว่ายังมีลูกหนี้หัวหมออยู่หลายราย ติดเงินโรงรับเงินของพวกเราไม่น้อย ทวงคืนมาได้หมดหรือไม่?”
“ได้คืนมาส่วนหนึ่ง นับว่าโชคดีอยู่เหมือนกัน ได้ยินว่าครั้งนี้พวกเขาชนะเงินจากสังเวียนสัตว์ จึงมีเงินมาใช้หนี้พวกเรา”
เงินที่ชนะมาจากสังเวียนสัตว์หรือ?
นี่ก็เรียกว่าไม่ได้ตั้งใจปลูกต้นหลิว แต่กลับได้ร่มเงาโดยบังเอิญ
ม่อซังอวี๋กลับไปหิ้วหีบในห้องของตนออกมา วางไว้ข้างหีบของหยวนเจา
เมื่อวางเทียบกันแล้ว หีบที่ม่อซังอวี๋นำมามีขนาดใหญ่กว่าหีบข้าง ๆ อยู่รอบหนึ่ง
หยวนเจาเบิกตากว้าง หันไปสบตากับหลัวหมิง
จากนั้นก็หันไปมององค์ชายของตน
เฟิ่งสิงอวี้ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“สังเวียนสัตว์จ่ายเงินห้าล้านตำลึงเพื่อซื้อขาด ไม่อนุญาตให้พระชายาของพวกเจ้าเหยียบย่างเข้าไปในสังเวียนสัตว์อีกแม้แต่ก้าวเดียว”
“พระชายาทำอะไรลงไป ถึงทำให้คนของสังเวียนสัตว์ยอมควักเงินให้ด้วยความเต็มใจเช่นนี้?”
“แถมยังให้ตั้งห้าล้านตำลึง!”
หยวนเจาอดรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยไม่ได้
ต้องยอมรับว่าพระชายาเก่งกว่าเขาจริง ๆ...อยู่หน่อยเดียวเท่านั้น
“ที่จริง เรื่องนี้ไม่ใช่ความดีความชอบของข้าคนเดียว”
ม่อซังอวี๋มองเฟิ่งสิงอวี้แวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า “พวกเขาหวาดเกรงคนที่อยู่เบื้องหลังข้า ไม่กล้าลงมือกับข้าง่าย ๆ จึงยอมเสียเงินเพื่อขจัดภัย”
“คนที่อยู่เบื้องหลังพระชายาหรือ?”
หยวนเจาเกาศีรษะอย่างฉงน “คนผู้นั้นเป็นใครกัน ถึงได้เก่งกาจเพียงนี้?”
หลัวหมิงฟังเข้าใจแล้ว จึงกลอกตามองเขา “เจ้าโง่หรือ คนที่อยู่เบื้องหลังพระชายา ย่อมเป็นองค์ชายของพวกเราอยู่แล้ว”
“อ้อ...”