ถ้อยคำเช่นนี้ หากออกจากปากผู้อื่น ป่านนี้คงถูกโยนออกไปนอกประตูแล้ว
“ม่อซังอวี๋ เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใคร?”
เฟิ่งสิงอวี้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเย็น “ข้ามีเหตุผลอะไรต้องให้เจ้าดู? ข้าเตือนเจ้าไว้ อย่ามายั่วโมโหข้าในตอนนี้ รีบออกไปเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้น…”
“มิฉะนั้นจะอย่างไร?”
ม่อซังอวี๋พลันขยับเข้าใกล้เขา รอฟังประโยคถัดไป
“มิฉะนั้น…”
ลมหายใจของเฟิ่งสิงอวี้กระชั้นขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าฉายแววขุ่นเคือง
เขาคว้าคอม่อซังอวี๋ ดึงนางเข้ามาใกล้ยิ่งกว่าเดิม แต่ไม่ได้ออกแรง “เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าข้าไม่กล้าทำอะไรเจ้า?”
ม่อซังอวี๋ไม่ตอบ สีหน้าบอกไม่ถูกว่านางคิดอย่างไร
“ข้ามาช่วยเจ้าแก้ปัญหา”
“แก้ปัญหา?”
มุมปากเฟิ่งสิงอวี้ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะตนเองที่แทบสังเกตไม่เห็น
เขาหันศีรษะไป สายตาหยุดอยู่บนโต๊ะ
ม่อซังอวี๋มองตามสายตาเขาไป เห็นชามยาวางอยู่
นางเดินเข้าไปก่อน ยกชามยาขึ้นแล้วฟาดลงกับพื้นทันที
เสียง “เพล้ง” ดังขึ้น
ทำเอาหลัวหมิงกับหยานฉิงที่อยู่หน้าประตูสะดุ้งโหยง
ทั้งสองเฝ้าอยู่หน้าประตู ไม่กล้าเข้าไปและไม่กล้าจากไป
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?
พวกเขาคงไม่ลงมือกันหรอกนะ?
ทั้งที่กั้นอยู่แค่ประตูบานเดียว เหตุใดถึงฟังไม่รู้เรื่องเลย?
“ม่อซังอวี๋!”
เฟิ่งสิงอวี้เห็นนางทำชามยาของตนแตก ก็โกรธจัดทันที “เจ้าคิดจะทำอะไร?”
“ยานั่นดื่มไม่ได้แล้ว ข้าอยากบอกเจ้าว่า พลังวิชาแท้ของเจ้าไม่ได้ผิดปกติ แต่เจ้ากำลังฝืนกำลังของตัวเองอยู่”
“เจ้าจะไปรู้อะไร?”
แม้เขาจะโต้แย้ง แต่น้ำเสียงกลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
นั่นแสดงว่าแท้จริงแล้วเขาเองก็เข้าใจดี
“เฟิ่งสิงอวี้ เชื่อข้า ให้ข้าดูดวงตาของเจ้าสักครั้ง”
ม่อซังอวี๋ยังคงเกลี้ยกล่อมเขาอย่างใจเย็น ค่อย ๆ โน้มน้าวทีละน้อย “ข้าอยากดู เจ้าก็ให้ข้าดูเถิด”
เฟิ่งสิงอวี้ “……”
พูดจบ นางก็ขยับเข้าไปหาเขาอีกครั้ง
เฟิ่งสิงอวี้คล้ายจะใจอ่อนลงชั่วขณะ แต่เมื่อม่อซังอวี๋ยื่นมือไป เขาก็ถอยกรูดโดยไม่รู้ตัว “อย่า…อย่าเข้ามา”
ไม่มีใครชอบดวงตาคู่นี้ของเขา
ห้ามดู
“อย่ากลัว”
ม่อซังอวี๋ขยับเข้าใกล้ น้ำเสียงอ่อนโยนลง “แค่มองสักครั้งเดียว”
นางขยับเข้าไปอีกนิด เฟิ่งสิงอวี้ก็เอนตัวถอยไปอีกหน่อย