เมื่อข่าวของกู้จิ่นจือมาถึง ม่อซังอวี๋กับเฟิ่งสิงอวี้เพิ่งออกจากเมืองหลวงมาได้เพียงครึ่งวัน
“กองทัพพันธมิตรสามแสนนายบุกตรงสู่ชายแดนแคว้นแม่น้ำเหล็กหรือ? ช่างรู้จักเลือกเวลาเสียจริง” ม่อซังอวี๋อ่านจดหมายที่ส่งมาด้วยนกพิราบสื่อสาร ก่อนหัวเราะเยาะเสียงเย็น
สีหน้าของเฟิ่งสิงอวี้เคร่งขรึมขึ้นเช่นกัน “ทางแม่ทัพฉู่มีกำลังพลรวมกันอย่างไรก็ไม่ถึงหนึ่งแสน หากฝืนต้านทัพใหญ่สามแสนนาย เกรงว่าจะยืนหยัดได้ไม่นาน”
“เดินทางด้วยความเร็วเดิมไม่ได้แล้ว”
ม่อซังอวี๋ตัดสินใจเด็ดขาด ก้าวลงจากหลังม้า “เฟิ่งสิงอวี้ เราต้องใช้วิธีที่เร็วที่สุดไปให้ถึงที่นั่น”
เฟิ่งสิงอวี้เข้าใจความหมายของนาง
วิธีที่เร็วที่สุดคือทิ้งม้า แล้วใช้กำลังบำเพ็ญของตนเอง บางทีอาจไปถึงได้ภายในสองวัน
“ข้าจะพาเจ้าไป”
เฟิ่งสิงอวี้ไม่เปิดโอกาสให้นางปฏิเสธ เขาช้อนม่อซังอวี๋ขึ้นมาในอ้อมแขน “พลังวิญญาณของเจ้าไม่ควรเสียไปกับการเดินทาง”
“แต่เจ้า...”
เดิมทีม่อซังอวี๋ยังคิดจะโต้แย้ง ทว่าเฟิ่งสิงอวี้กลับตัดบทนางทันที “อย่าเถียงเลย”
เขาก้มมองนาง แววตาลึกล้ำ “กอดข้าให้แน่น”
สิ้นเสียง พลังวิชาแท้รอบกายเขาพลันปะทุขึ้น พลังอันอ่อนโยนแต่ยิ่งใหญ่สายหนึ่งโอบล้อมทั้งสองไว้
ปลายเท้าแตะพื้นเพียงครั้ง ร่างของเขาก็พุ่งทะยานดุจลูกธนูหลุดจากสายธนู พริบตาเดียวก็ทะยานไปหลายสิบจั้ง ทิ้งถนนหลวงและม้าสองตัวไว้เบื้องหลังไกลลิบ
เสียงลมหวีดหวิวข้างหู ทิวทัศน์รอบกายถอยหลังอย่างรวดเร็ว
ความเร็วแทบคลุ้มคลั่งเช่นนี้ บีบระยะทางที่เหลืออีกสี่วันให้เหลือเพียงสองวัน
เมื่อทั้งสองเร่งรุดมาถึงชายแดน ก็ได้ยินเสียงเข่นฆ่ากึกก้องสะเทือนฟ้าและเสียงกระแทกหนักหน่วงดังมาแต่ไกล
ใต้กำแพงเมือง กองทัพศัตรูดำทะมึนไหลบ่ามาดั่งคลื่น ไม้ซุงยักษ์ที่คนหลายสิบคนโอบไม่รอบกำลังกระแทกประตูเมืองที่สั่นคลอนใกล้พังครั้งแล้วครั้งเล่า
บันไดปีนกำแพงพาดขึ้นบนเชิงเทิน ทหารศัตรูปีนป่ายขึ้นมาดั่งฝูงมด ต่อสู้กับทหารรักษาเมืองอย่างดุเดือด ผู้คนร้องโหยหวนตกลงมาไม่ขาดสาย
ชาวเมืองแตกตื่นวิ่งหนีไปทั่ว เสียงร้องไห้ปะปนกับเสียงอึกทึกในสนามรบ ภาพเบื้องหน้าราวกับวันสิ้นโลกมาเยือน