เฟิ่งสิงอวี้กับม่อซังอวี๋กลับมายังตำหนักร้างที่ไร้ผู้คนแห่งเดิมอีกครั้ง
ทั้งสองพักอยู่ที่นี่ชั่วคราว เฝ้ามองการแก่งแย่งชิงบัลลังก์และเล่ห์เหลี่ยมระหว่างราชวงศ์แคว้นแม่น้ำเหล็กอย่างเงียบ ๆ
ข่าวการถูกลอบปลงพระชนม์ของฮ่องเต้ทำให้ราชสำนักเดือดพล่านขึ้นในพริบตา
ไร้พระราชพินัยกรรมสืบราชบัลลังก์ องค์รัชทายาทยังเยาว์วัยและไร้ความสามารถ บรรดาองค์ชายที่เติบใหญ่แล้ว รวมถึงเหล่าอ๋องที่กุมอำนาจแท้จริงไว้ในมือ ต่างเปิดฉากต่อสู้แย่งชิงกันอย่างดุเดือดทันที
แรกเริ่มยังรักษาภาพลักษณ์แห่งความโศกเศร้า และความรักใคร่ระหว่างพี่น้องไว้ได้ ทว่าไม่ถึงสามวัน ก็กลายเป็นการโจมตีกันในที่ประชุมราชสำนักและลอบสังหารกันลับ ๆ
รอบเมืองหลวงมีการเคลื่อนกำลังพลขนาดย่อมหลายระลอก ทำให้ชาวเมืองต่างหวาดหวั่นไปตาม ๆ กัน
ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีว่างลง ฮ่องเต้เพิ่งเสด็จสวรรคต ชายแดนก็ส่งข่าวร้ายว่าเมืองต่าง ๆ กำลังตกอยู่ในมือศัตรูอย่างต่อเนื่อง
ทั้งภัยในและภัยนอกคับขันเช่นนี้ พวกเขากลับไม่คิดฮึดสู้ต้านศัตรู ต่างมุ่งแต่ดึงขุนนางมาเป็นพวก ติดสินบนแม่ทัพทหารมหาดเล็กหลวง สนใจเพียงผลประโยชน์เฉพาะหน้า
ช่างเป็นการรนหาที่ตายแท้ ๆ
เฟิ่งสิงอวี้กับม่อซังอวี๋ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด สำราญใจกับการชมมหรสพของโลกมนุษย์ ขณะเดียวกันก็ยังติดต่อกับกู้จิ่นจืออย่างใกล้ชิด
กู้จิ่นจือนำกองทัพใหญ่ประชิดชายแดน หลังรองแม่ทัพหวังได้รับของแทนตัวและจดหมายลายมือจากฉู่เทียนสง ขวัญกำลังพลก็เริ่มสั่นคลอน เจตจำนงในการต่อต้านลดลงอย่างมาก
ต่อมา ฉู่เทียนสงกับเวินจือเสี่ยรีบกลับมาทันเวลาและออกมายืนยันด้วยตนเอง ในที่สุดรองแม่ทัพหวังกับเหล่าแม่ทัพก็เลือกเปิดประตูเมือง
การยกทัพต่อจากนั้นแทบจะเป็นการบุกตะลุยอย่างไร้ผู้ต้าน
เหล่าแม่ทัพในเขตตอนในของแคว้นแม่น้ำเหล็ก ต่างไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร เพราะการต่อสู้แย่งชิงในเมืองหลวงทำให้คำสั่งราชสำนักสับสนวุ่นวาย
ฮ่องเต้สวรรคตแล้ว ราชสำนักยังขัดแย้งกันเอง การต่อต้านของพวกเขาจึงเหลือเพียงประปรายและไร้กำลัง