“ช่วยเจ้าไว้ เป็นสิ่งที่ข้าต้องทำ”
เฟิ่งสิงอวี้พูดจบก็หันมองม่อซังอวี๋ นางยื่นมือไปบีบคางเขาเบา ๆ “เชื่อฟังดีมาก”
จากนั้นนางก็หันไปมองไยจื้อ “บาดแผลของเจ้ายังไม่หายดี กลับไปพักรักษาตัวเสีย”
“ขอรับ”
แววตาของไยจื้อหม่นลงเล็กน้อย เขาก้มศีรษะอย่างนอบน้อม “ข้าน้อยขอตัวก่อน”
ฉู่เทียนสงก็ถอยออกไปพร้อมกัน
ภายในห้องเหลือเพียงพวกเขาสองคน
ม่อซังอวี๋ถอดหน้ากากออกจากใบหน้าของเฟิ่งสิงอวี้
เขาเดินทางอย่างเร่งรีบติดต่อกันสองวันสองคืน ใช้พลังวิชาแท้จนแทบหมดสิ้น พอมาถึงก็ลงสนามรบสังหารศัตรูทันที จากนั้นยังเฝ้าดูแลนางตลอดทั้งคืนอีก...
ใต้หน้ากาก ใบหน้าของเขาสะอาดหมดจด ทว่ารอยเลือดฝอยในดวงตาและความอ่อนล้าที่เผยอยู่ระหว่างคิ้วต่างบ่งบอกว่าเขาเหน็ดเหนื่อยเพียงใด
ต่อให้ร่างกายแข็งแกร่งเพียงใด ก็ทนใช้งานเช่นนี้ไม่ไหว
“มากับข้า”
นางจูงเฟิ่งสิงอวี้ไปที่ข้างเตียง กดให้เขานั่งลง “ภารกิจของเจ้าวันนี้คือการนอนพัก”
เฟิ่งสิงอวี้ดึงนางเข้ามาในอ้อมแขน มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนโน้มตัวเข้าใกล้หูนาง ลมหายใจอุ่นร้อน “อวี๋เอ๋อยากให้ข้านอนเป็นเพื่อนหรือ? ข้ายินดีเป็นที่สุด”
พูดจบก็โน้มหน้าลงจูบนาง
ม่อซังอวี๋ยกมือยันอกเขา ผลักเขาออกไปเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึม “อย่ายั่วยวนข้า ไม่มีประโยชน์หรอก”
“...อวี๋เอ๋”
“ข้าหมายถึง ให้เจ้านอนคนเดียว! รีบไปนอนดี ๆ เสีย เจ้าหลับตาพักมากี่วันแล้ว ยังไม่รู้ตัวอีกหรือ?”
เฟิ่งสิงอวี้กอดนางไว้ไม่ยอมปล่อย “ข้าไม่อยากนอนคนเดียว เจ้าอยู่เป็นเพื่อนข้า”
ช่างออดอ้อนเสียจริง
ช่วงนี้พวกเขาอยู่ด้วยกันทั้งกลางวันกลางคืน ทั้งฆ่าคน วางเพลิง กินข้าวนอนหลับ ยังคลอเคลียกันไม่พออีกหรือ?
“ได้หรือไม่?” เมื่อเห็นนางไม่ตอบ เฟิ่งสิงอวี้ก็ซุกหน้าลงถูไถซอกคอนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือเสียงออดอ้อนที่จงใจทำให้นุ่มนวล
เขาเข้าใจม่อซังอวี๋อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว รู้ว่านางใจอ่อนกับวิธีนี้เพียงวิธีเดียว
“...อืม”
เป็นดังคาด ม่อซังอวี๋ถูกเขาถูไถจนใจอ่อน สีหน้าเคร่งขรึมผ่อนคลายลง ก่อนตอบรับเบา ๆ