วังหลวงต้าโยว
ภายในห้องพระราชสาสน์ บรรยากาศอึมครึมกดดัน
ฮ่องเต้เฟิ่งหมิงหยวนประทับบนบัลลังก์มังกร ทรงฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองอร่าม แม้ล่วงเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว พระพักตร์ยังคงหล่อเหลา
พระพักตร์คล้ายคลึงกับเฟิ่งสิงอวี้อย่างยิ่ง ทว่าพระขนงและดวงเนตรเย็นชาเคร่งขรึมกว่า อำนาจกดดันของผู้ประทับอยู่เหนือผู้คนมานานแผ่กระจายออกมาอย่างไม่ปิดบัง
ยามนี้พระพักตร์เขาเขียวคล้ำ นิ้วมือกำที่วางแขนบัลลังก์มังกรแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหลังมือ
ม่อจือหย่วนคุกเข่าอยู่หน้าโต๊ะทรงพระอักษร หน้าผากแนบพื้นกระเบื้องแน่น เหงื่อเย็นชุ่มโชกจนเครื่องแบบขุนนางเปียกไปทั้งตัว
เขาไม่กล้าเงยหน้า ได้ยินเพียงเสียงถ้วยชาถูกขว้างลงพื้นอย่างแรงจนแตกกระจาย เศษกระเบื้องกับน้ำชาร้อนกระเซ็นมาอยู่ข้างมือ
“ไร้ประโยชน์!”
เฟิ่งหมิงหยวนกริ้วจัด “เจิ้นสั่งให้เจ้าใช้ม่อซังหวันล่อนางมา นี่คือวิธีทำงานของเจ้าหรือ? เอาตัวปลอมมาหลอกเจิ้น? ม่อซังอวี๋เป็นคนเช่นไรกันแน่? นางเป็นบุตรีของเจ้าจริงหรือไม่ เจ้าผู้เป็นบิดากลับไม่รู้แม้กระทั่งเล่ห์กลของนาง?!”
ม่อจือหย่วนเองก็ไม่คาดคิดมาก่อน เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าบุตรีที่ไม่เป็นที่โปรดปรานมาตั้งแต่เด็กจะมีความสามารถถึงเพียงนั้น
ข่าวลือเหล่านั้น หรือจะเป็นความจริงทั้งหมด?
เขาเอ่ยเสียงสั่น “ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ... กระหม่อม... กระหม่อมเองก็ถูกนางหลอก บุตรีอกตัญญูผู้นั้น...”
“คนโง่!”
เฟิ่งหมิงหยวนด่าว่า “หากเจ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าบุตรีของตนมีความสามารถถึงเพียงนี้ ตอนนั้นก็คงไม่ส่งนางไปชายแดน ปล่อยให้ปีศาจตนนั้นได้ประโยชน์ไปเปล่า ๆ!”
“ฝ่าบาท เรื่องเหล่านั้นเป็นเพียงข่าวลือ... ยังไม่ได้พิสูจน์ทีละเรื่อง จะเชื่อทั้งหมดไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
ม่อจือหย่วนหวนคิดถึงอดีต เด็กสาวนั่นก็แค่เคยอยู่ในสำนักเฮยอวิ๋น สถานที่ที่เอาแต่ทำตัวเป็นหมอผีหลอกลวงคนอยู่หลายปี หลังกลับมา แม่เลี้ยงในบ้านจงใจทำลายชื่อเสียงนาง นางจึงกลายเป็นหมอผีหลอกลวงคนที่มีชื่อเสียงในราชธานี
แท้จริงแล้วนางไม่มีเล่ห์กลหรือความสามารถอะไรเลย มิฉะนั้นจะยอมให้แม่เลี้ยงบงการได้อย่างไร ทั้งยังต้องยอมแต่งไปชายแดนเพื่อสังหารองค์ชายเจ็ด เพราะต้องการปกป้องซังหวัน