“องค์ชาย!”
ม่อซังอวี๋ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสียงห้าวหาญของหยานฉิงก็ดังมาจากนอกประตู “องค์ชาย รีบตื่นเถิดขอรับ ท่านกู้ให้ข้ามาเรียกท่านไปค่ายทหาร เมื่อคืนจับคนได้คนหนึ่ง ให้ท่านไปดูหน่อยขอรับ!”
นอกประตู หยานฉิงเห็นว่าเฟิ่งสิงอวี้ไม่อยู่ในห้องหนังสือ จึงไปเคาะประตูห้องนอน
เสียงของเขาดังมาก แรงมือยิ่งมากกว่า ราวกับกลัวว่าจะปลุกเฟิ่งสิงอวี้ไม่ตื่น จึงตะโกนพลางทุบประตูอย่างแรงไปด้วย
“องค์ชาย พวกเขาบอกว่าไม่เห็นท่านออกไปไหน รีบลุกเถิดขอรับ...”
เสียงของเขาพลันหยุดชะงัก
เพราะประตูห้องข้าง ๆ เปิดออก
หยานฉิงหันขวับไปตามสัญชาตญาณ ตั้งท่าระแวดระวังมองไปทางประตูห้องข้าง ๆ
ผลคือเขากลับเห็น...องค์ชาย?
หยานฉิงขยี้ตาแล้วมองอีกครั้ง
ยังคงเป็นองค์ชาย!
“องค์ชาย ท่าน...ท่านออกมาจากห้องของนางได้อย่างไรขอรับ?”
หยานฉิงกดเสียงต่ำลง เดินเข้าไปหาอย่างแผ่วเบา “องค์ชาย ท่านคงไม่ได้ถูกนางบังคับใช่หรือไม่ขอรับ?”
เมื่อเห็นบาดแผลตรงมุมปากของเฟิ่งสิงอวี้ หยานฉิงก็รีบยกมือปิดปากตนเอง “องค์ชาย ท่าน...”
“หุบปาก!”
เฟิ่งสิงอวี้เดินกลับไปยังห้องของตนด้วยสีหน้าเย็นชา “ไปตามหลัวหมิงมาให้ข้า!”
“ขอรับ”
หยานฉิงแอบเหลือบมองห้องของม่อซังอวี๋ ก่อนจะหมุนตัวไปตามหาหลัวหมิง
เฟิ่งสิงอวี้กลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า พอออกมาและเพิ่งเดินเข้าห้องหนังสือ หลัวหมิงก็วิ่งหอบหืดมาถึง
“องค์ชาย ในที่สุดกระหม่อมก็รู้แล้ว...”
เขาเดินเข้าห้องหนังสือ พลันเห็นริมฝีปากบวมแดงของเฟิ่งสิงอวี้ จึงตกใจจนเปลี่ยนเรื่องพูดทันที “ปากท่านเป็นอะไรไปหรือพ่ะย่ะค่ะ ถูกพระชายาโอนย้ายบาดแผนอีกแล้วหรือ?”
“ไม่ใช่”
เฟิ่งสิงอวี้ให้เขาปิดประตู ก่อนจะเอ่ยว่า “เข้ามาตรวจดูให้ข้าที ว่าร่างกายมีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหลัวหมิงก็เคร่งขรึมขึ้นทันที
เขาจับชีพจรตรวจให้เฟิ่งสิงอวี้ แต่กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย
“องค์ชาย ชีพจรแปลกอยู่บ้าง ตามหลักแล้วช่วงสองวันนี้พลังวิชาแท้ของท่านใกล้จะปั่นป่วนอีกครั้ง กระหม่อมกังวลว่าท่านบาดเจ็บอยู่บ่อย ๆ หากกินยานั่นต่อไป ร่างกายจะรับไม่ไหว แต่ชีพจรตอนนี้...”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็หยุดเสียงลง