“เป็นอะไรไป?”
นอนหลับอยู่ดี ๆ จู่ ๆ นางก็ลืมตาโพลง เฟิ่งสิงอวี้สะดุ้งตกใจ รีบถามอย่างร้อนใจว่า “เมื่อครู่ข้าทำเจ้าเจ็บหรือ? ไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”
“...เปล่า”
ม่อซังอวี๋ลุกขึ้นนั่งบนเตียง “ข้าลืมอิงเยว่ไปเสียสนิท ครึ่งปีผ่านไปนานแล้ว ทางฉู่ฉางหลานมีส่งข่าวมาบ้างหรือไม่?”
“ข้านึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก”
เฟิ่งสิงอวี้ดึงนางเข้ามาในอ้อมแขน “ก่อนหน้านี้ส่งข่าวมาครั้งหนึ่ง ถามว่าพวกเรามีคนที่เหมาะจะเป็นประมุขเมืองคนใหม่หรือยัง นอกนั้นก็ไม่ได้พูดถึงอะไร”
ใจเย็นได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ม่อซังอวี๋เอนกายลงนอนอีกครั้ง ไม่ไหวแล้ว
เหนื่อยแทบตาย
ตื่นแล้วค่อยว่ากัน
เฟิ่งสิงอวี้เห็นนางหลับตาปุ๊บก็หลับไปทันที จึงช่วยจัดชายผ้าห่มให้อย่างอ่อนโยนเอาใจใส่
สายวันรุ่งขึ้น ม่อซังอวี๋นอนจนตะวันโด่งถึงค่อยตื่น
วังหลังอันกว้างใหญ่แห่งนี้ มีสตรีอยู่เพียงนางคนเดียว ไม่มีสนม ไม่มีไทเฮา และ...ไม่มีกฎเกณฑ์
จะพูดอีกอย่างก็คือ นางนั่นแหละคือกฎเกณฑ์
ไม่ว่าจะนอนทั้งวัน หรือนอนจนตะวันโด่ง ก็ไม่มีใครกล้าพูดคัดค้านแม้แต่คำเดียว
ชีวิตสุขสบายไม่ต้องทำอะไรเช่นนี้ ดูท่าจะไม่เลวเหมือนกัน
ก็แค่...เปลืองเอวไปหน่อย
ม่อซังอวี๋เหลือบมองที่ข้างกาย เฟิ่งสิงอวี้ไม่อยู่เสียแล้ว
นางนั่งกอดผ้าห่มอยู่บนเตียง พักอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะลากสังขารอ่อนล้าลงจากเตียงไปล้างหน้าล้างตา
นางกำนัลที่คอยรับใช้ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว พอเข้ามา ม่อซังอวี๋ก็แต่งกายเรียบร้อยแล้ว ทำเอานางตกใจ รีบคุกเข่าลงขออภัย
“กระหม่อมหญิงสมควรตาย ไม่ทันสังเกตว่าฮองเฮาตื่นแล้ว ขอฮองเฮาทรงอภัยด้วยเพคะ”
“หืม?”
ม่อซังอวี๋ขมวดคิ้ว “ข้าแสดงท่าที...ว่าจะลงโทษเจ้าหรือ?”
นางกำนัลหมอบอยู่กับพื้น น้ำเสียงสั่นเครือ “ขอฮองเฮาทรงอภัย เป็นเพราะกระหม่อมหญิง...กระหม่อมหญิงปรนนิบัติไม่ดีเพคะ”
ม่อซังอวี๋มองไหล่ที่สั่นน้อย ๆ ของนางกำนัล พลันเข้าใจขึ้นมา
ไม่ใช่เพราะนางทำอะไร แต่เป็นความหวาดกลัวในใจของนางกำนัลเอง
ราชวงศ์ใหม่เพิ่งสถาปนา ฮองเฮาก็เป็นบุคคลที่เล่าลือกันว่ามีวิธีการลึกลับยากคาดเดา แม้แต่ฝ่าบาทยังต้องตามใจและเอาใจ บรรดาคนในวังเหล่านี้ย่อมไม่รู้จะวางตัวอย่างไร กลัวว่าพลาดพลั้งทำผิดไปแม้เพียงนิด