“เจ้า...กลับมาทำอะไร”
เฟิ่งเฉิงรุ่ยเอ่ยถามอย่างระแวดระวัง ขณะเดียวกันก็ลอบโคจรพลังวิชาแท้ เพื่อให้ร่างกายฟื้นคืนความคล่องแคล่วโดยเร็ว
เฟิ่งสิงอวี้จ้องเขา “แน่นอนว่ากลับมาเพื่อทำให้คำทำนายในปีนั้นของพวกเจ้าเป็นจริง”
เฟิ่งเฉิงรุ่ยชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ”
“น้องเจ็ด อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม ต่อให้เจ้าสถาปนาแคว้นเฉิ่นขึ้นมา การต่อกรกับเสด็จพ่อก็ไม่มีทางจบลงด้วยดี ในฐานะพี่ชาย ข้าจำเป็นต้อง...”
“พอได้แล้ว”
มุมปากเฟิ่งสิงอวี้ยกขึ้นเล็กน้อย เผยแววเยาะเย้ยเย็นชา “น่าขยะแขยงจริง ๆ”
สิ้นเสียง
แววตาเขาพลันเย็นวาบ ก่อนลงมือฉับพลัน
รูม่านตาของเฟิ่งเฉิงรุ่ยหดลง แม้ร่างกายจะฟื้นคืนสภาพแล้ว แต่เมื่อเทียบกับความเร็วของเฟิ่งสิงอวี้ ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาก็ยังช้าไปครึ่งจังหวะ
“ปัง!”
เขารู้สึกเพียงแรงมหาศาลถาโถมเข้ามา ครึ่งซีกของร่างกายพลันชาไปในทันที
ทั้งร่างเซถอยหลังอย่างควบคุมไม่ได้ แผ่นหลังปะทะโต๊ะไม้จันทน์หอมสีม่วงด้านหลังอย่างแรง
เลือดลมในอกเฟิ่งเฉิงรุ่ยปั่นป่วน เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว
“เฟิ่งสิงอวี้ เจ้าบ้าไปแล้วจริง ๆ! ข้าเป็นพี่ชายเจ้า เจ้าแน่ใจหรือว่าจะลงมือกับข้า?!”
ม่อซังอวี๋ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังแล้วขมวดคิ้ว
เจ้าคนเสแสร้งนี่ช่างกล้าพูดออกมาได้ ไม่รู้สึกละอายบ้างหรืออย่างไร
หากนางไม่ได้เห็นความจริงเหล่านั้นจากความทรงจำของหลิวรูชี่ว์ บางทีคงถูกเขาหลอกเอาได้จริง ๆ
ม่อซังอวี๋เกลียดคนหน้าไหว้หลังหลอกอย่างที่สุด
นางค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ก่อนยกมือขึ้นโดยไม่ทันให้ตั้งตัว
“เพียะ!”
เสียงฝ่ามือดังสนั่น ฟาดลงบนใบหน้าเฟิ่งเฉิงรุ่ยอย่างเต็มแรง
เฟิ่งเฉิงรุ่ยถูกตบจนหน้าหันไปด้านข้าง ความเจ็บแสบร้อนแล่นทั่วใบหน้า รอยฝ่ามือห้านิ้วปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนในชั่วพริบตา
“เขาเป็นถึงปีศาจร้ายเชียวนะ”
ม่อซังอวี๋สะบัดมือ น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยเจือรอยยิ้มบาง ๆ “เป็นพี่ชายของปีศาจร้ายอย่างเขา เจ้ามีคุณสมบัติพอหรือ”
เฟิ่งเฉิงรุ่ยเป็นบุตรแห่งฟ้าที่ผู้คนรายล้อมชื่นชมมาตั้งแต่เด็ก เคยได้รับความอัปยศเช่นนี้เสียที่ไหน