“ก็ถือว่าใช่”
จิตวิญญาณของอิงเยว่สิงอยู่ในร่างม่อซังอวี๋มานานกว่าครึ่งปี ย่อมคุ้นเคยกับกลิ่นกายของม่อซังอวี๋เป็นธรรมดา ถึงขั้นรู้สึกอุ่นใจ
ความรู้สึกนี้ไม่ได้มาจากร่างกาย หากเป็นความไว้วางใจโดยสัญชาตญาณจากส่วนลึกของจิตวิญญาณที่มีต่อม่อซังอวี๋
“เย่อเอ๋อ”
ฉู่ฉางหลานสังเกตเห็นว่าท่าทีของอิงเยว่ที่มีต่อม่อซังอวี๋ดูจะแตกต่างออกไป จึงเก็บความสงสัยและความไม่พอใจในแววตาไว้ แล้วแนะนำด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ท่านนี้คือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตพวกเรา นางชื่อม่อซังอวี๋”
เย่อเอ๋อที่สูญเสียความทรงจำระแวดระวังเขาเต็มที่ กลับดูคุ้นเคยและสนิทสนมกับม่อซังอวี๋อย่างยิ่ง
เขาจงใจบดบังสายตาของอิงเยว่ที่มองไปยังม่อซังอวี๋ “เอาละ เจ้าเพิ่งฟื้น ร่างกายยังอ่อนแอ ต้องพักผ่อนให้มาก รีบนอนลงเถอะ”
กล่าวพลางยื่นมือไปประคองนางให้นอนลง ผลกลับถูกนางปัดมือออก
“คุณชายฉู่”
อิงเยว่หันมองฉู่ฉางหลาน น้ำเสียงแฝงความห่างเหินอยู่หลายส่วน “ขอบคุณที่ดูแลข้า แต่ตอนนี้ข้ายังไม่ง่วง ข้าอยาก…”
นางหันไปมองม่อซังอวี๋ แววตาเผยรอยยิ้มบาง ๆ “ข้าอยากคุยกับคุณหนูม่อสักสองสามคำ”
“…เย่อเอ๋อ เจ้าไม่สนิทกับนาง”
“แล้วสนิทกับท่านหรือ?”
ฉู่ฉางหลาน “...แน่นอน เมื่อก่อนเจ้ายังเรียกข้าว่าเสี่ยวหลานหลานเลย”
เขาน้อยใจนัก พอหันไปมองม่อซังอวี๋ แววตาก็แฝงหมอกแค้นอยู่หลายส่วน
เอ่อ
อิงเยว่กระแอมอย่างกระอักกระอ่วน “ขออภัย ข้า...ข้าจำไม่ได้จริง ๆ คุณชายฉู่ ข้าขอคุยกับคุณหนูม่อตามลำพังสักสองสามคำได้หรือไม่?”
เมื่อครู่ยังแค่ขอคุยกับนางสักสองสามคำ บัดนี้กลับกลายเป็นขอคุยตามลำพัง หมอกแค้นของฉู่ฉางหลานยิ่งหนักหน่วงขึ้น
ความหมายนี้คือจะให้เขาไปหรือ?
ฉู่ฉางหลานหันไปมองม่อซังอวี๋ คราวนี้แววตาไม่ได้มีเพียงหมอกแค้นอีกต่อไป
“……”
ม่อซังอวี๋ลูบจมูก กลั้นใจไม่ให้กลอกตา
บุรุษหนอ
เด็กไม่รู้จักโต
“ก็ได้”
ฉู่ฉางหลานทำสีหน้าเจ็บปวด มองอิงเยว่แวบหนึ่ง แล้วถลึงตามองม่อซังอวี๋อย่างดุดัน ก่อนจะหมุนกายเดินอ้อยอิ่งไปทางประตู พลางหันกลับมามองทุกสามก้าว
เขาเกาะกรอบประตู มองอิงเยว่ด้วยความไม่เต็มใจอยู่อีกพักใหญ่ กว่าจะก้มหน้าคอตกเดินออกไปและปิดประตูให้เรียบร้อย
ผู้มีพระคุณช่วยชีวิต ย่อมล่วงเกินไม่ได้