แต่หากลงมือกับขุนนางในราชสำนัก ก็เท่ากับบอกพวกเขาตรง ๆ ว่า...เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!
เฟิ่งสิงอวี้ขมวดคิ้วครุ่นคิด โอกาสเช่นนี้หาได้ยาก ควรเริ่มจากคนที่ไม่สะดุดตาก่อน
ดังนั้น หลังจากหารือกันแล้ว ทั้งสองจึงตัดสินใจเก็บเหล่าขุนนางในราชสำนักไว้จัดการเป็นเป้าหมายสุดท้าย
เป้าหมายถัดไปคือฮองเฮาและองค์รัชทายาท
การจัดการแม่ลูกคู่นี้ย่อมไม่ง่ายเหมือนคราวก่อน ๆ ที่จัดการพวกบ่าวรับใช้และสนมธรรมดา อย่างไรเสีย ฮองเฮากับเฟิ่งหมิงหยวนก็พบหน้ากันบ่อย ส่วนองค์รัชทายาทยิ่งต้องว่าราชการทุกวัน หากถูกจับพิรุธได้เมื่อใด เกมนี้ก็ถึงคราวจบลง
และพวกเขาก็จะเผชิญกับการถูกเปิดโปงเช่นกัน
ถูกเปิดโปงก็ไม่เป็นไร มาถึงขั้นนี้แล้ว ย่อมต้องปั่นป่วนราชวงศ์ต้าโยวให้พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน สุดท้ายทำให้พวกเขาเดินไปสู่ความพินาศ ให้พวกเขา...รับผลกรรมที่ก่อไว้เอง
เช่นนี้จึงจะเรียกว่าแก้แค้นได้อย่างแท้จริง
ราตรีมืดมิด
เฟิ่งสิงอวี้กับม่อซังอวี๋กินอาหารค่ำเสร็จแล้ว จึงค่อย ๆ เดินไปยังตำหนักของฮองเฮา
ระหว่างทาง พวกเขายังเห็นหุ่นปลอมที่สับเปลี่ยนตัวคนจริงอยู่หลายคน หนึ่งในนั้นก็คือแม่นมผู้ดูแลงานใหญ่ข้างกายฮองเฮา
เมื่อหลายปีก่อน นางยังเป็นเพียงนางกำนัลธรรมดาข้างกายฮองเฮา ไม่คิดว่าเก้าปีผ่านไป จะก้าวขึ้นมาเป็นแม่นมผู้ดูแลงานใหญ่ได้
แม้นางจะแก่ชราลงไปมาก แต่เฟิ่งสิงอวี้ก็จำได้ทันทีที่เห็น
ผู้หญิงคนนี้เองที่ขังเฟิ่งสิงอวี้ในวัยเยาว์ไว้ในกรงสุนัข ทำให้อวิ๋นวั่งซูต้องตากฝนหนักตามหาเขาอยู่ข้างนอกทั้งคืน จนล้มป่วยในวันรุ่งขึ้น
คราวนั้นไม่มีทั้งยาและอาหาร มารดากับบุตรเกือบเอาชีวิตไม่รอด
ภายหลังไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดแอบนำยามาให้ ทั้งสองจึงพอประคองชีวิตกลับมาได้
ตอนนั้นเฟิ่งสิงอวี้ยังเด็ก จำได้เพียงว่าผู้ที่นำยามาส่งก็เป็นเด็กคนหนึ่ง ที่ลำคอมีแผลเป็นลึกอยู่รอยหนึ่ง
ดังนั้นคราวนี้ หลังม่อซังอวี๋ลักพาตัวแม่นมผู้ดูแลงานใหญ่คนนี้ไป นางจึงใช้วิธีเดียวกัน ขังอีกฝ่ายไว้ในกรงสุนัขหนึ่งวันหนึ่งคืน ก่อนจะโยนทั้งกรงลงไปในหลุมที่ฉู่ฉางหลานขุดไว้