เฟิ่งสิงอวี้ยืนอยู่หน้าประตูห้องของม่อซังอวี๋
ม่อซังอวี๋ถามเขา แต่เขากลับเงียบไปนาน ไม่ยอมตอบ
ชายผู้นี้ กลางดึกดื่นเช่นนี้จะทำอะไรกันแน่
“หลีกไป”
ม่อซังอวี๋ก้าวเข้าไปสองก้าว ใช้หีบชนเขาจนถอยไป แล้วผลักประตูเข้าไปในห้อง
นางกำลังจะปิดประตู เฟิ่งสิงอวี้ก็ยื่นมือมาค้ำบานประตูไว้ ไม่ยอมให้นางปิด
“คืนนี้ดึกมากแล้ว มีเรื่องอะไรก็ค่อยพูดกันพรุ่งนี้”
พูดจบ ม่อซังอวี๋ก็เตรียมปิดประตูอีกครั้ง เฟิ่งสิงอวี้ยังคงขวางไว้ ไม่ยอมให้นางปิด
เขายืนอยู่หน้าประตู มองนางด้วยสายตาเย็นชาเคร่งขรึม
เอาแต่จ้องมองนางเช่นนั้น ไม่พูดไม่จา ทั้งยังไม่ยอมให้นางปิดประตู
“เฟิ่งสิงอวี้?”
ม่อซังอวี๋ถลึงตามองเขา “เจ้าป่วยหรือ?”
ในเมื่อไม่ยอมให้นางปิดประตู นางก็ไม่ปิดเสียเลย หันหลังเดินเข้าไปด้านในห้อง
ตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนที่ผ่านมา นางใช้ญาณไม่หยุดเพื่อเอาชนะพนัน บัดนี้ทั้งร่างจึงเหนื่อยล้าเหลือเกิน
“เชิญตามสบาย”
ม่อซังอวี๋วางหีบใส่เงินลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นถอดรองเท้าแล้วปีนขึ้นเตียง “ข้านอนก่อนล่ะ”
ในความมืดมิด มองสีหน้าของเฟิ่งสิงอวี้ไม่ชัด แต่สัมผัสได้ว่าไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขาหนักหน่วงยิ่งนัก
ไม่รู้ว่าใครไปทำให้เขาขุ่นเคืองเข้า
ม่อซังอวี๋หลับตาลง ไม่นานก็หลับสนิท ไม่สนใจเลยว่าเฟิ่งสิงอวี้จะเข้ามาในห้องของนางหรือไม่
สตรีไร้หัวใจจริง ๆ
เฟิ่งสิงอวี้ยืนอยู่หน้าประตู พลันรู้สึกว่าลมปราณและเลือดลมในร่างปั่นป่วนขึ้นมาอย่างรุนแรง
พลังวิชาแท้อันกร้าวแกร่งนั้น ดูท่าจะเริ่มก่อความวุ่นวายอีกแล้ว
“หลัวหมิง”
เขาปิดประตูห้องให้เรียบร้อย แล้วรีบกลับไปยังห้องของตน ทว่าขณะนั้นหลัวหมิงถูกเฟิงเหมียนเรียกไปยังห้องบ่าวหลังหนึ่งที่เรียบง่ายและทรุดโทรม
“คนผู้นี้เป็นใคร?”
เมื่อเห็นชายแปลกหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดและใบหน้าเปรอะเปื้อนมอมแมม หลัวหมิงก็วางหีบยาแล้วถามอย่างระแวดระวัง “เฟิงเหมียน เจ้าอย่าได้เก็บคนแปลกหน้ามั่วซั่วกลับมาที่นี่เชียว...”
“คุณหนูเป็นคนพากลับมา”
เฟิงเหมียนกล่าวว่า “คุณหนูสั่งให้หมอหลัวรักษาบาดแผลให้เขา”
หลัวหมิง “...”
บาดแผลในจวนนี้เขายังรักษาไม่หมดเลย ยังต้องมารักษาคนนอกอีกหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น คนผู้นี้ดูอย่างไรก็...