หลี่มู่พาสามสาวกลับมาที่ชั้นสอง
ในทางเดินเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าของทั้งสี่คนกระทบพื้นไม้อย่างเป็นจังหวะ ดังก้องไปมาในทางเดินที่ว่างเปล่า
พื้นทางเดินปูด้วยไม้เนื้อแข็งสีแดงเข้ม เก่าแก่มานาน สีคล้ำลงแล้ว แต่เนื้อไม้ยังแข็งแรง
พื้นไม้เป็นแผ่น ๆ ต่อกัน แต่ละแผ่นกว้างประมาณยี่สิบเซนติเมตร ยาวหนึ่งเมตร รอยต่อมีช่องว่างชัดเจน เต็มไปด้วยคราบสกปรกสีดำ
หลี่มู่ย่อตัวลง ใช้มือเคาะพื้นไม้เบา ๆ ข้างหน้า
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงทุ้มหนา ปกติดี
เขาถอยไปทางซ้ายครึ่งก้าว แล้วเคาะอีกครั้ง
ก๊อก ก๊อก
ครั้งนี้เสียงใสขึ้นเล็กน้อย ความต่างละเอียดอ่อนมาก ถ้าไม่ฟังดี ๆ จะแยกไม่ออกเลย
เขาก็เคาะต่อไปเรื่อย ๆ ทีละแผ่น
เฉียนซาซา เอลินา และหยุนจิ่นยืนอยู่ข้าง ๆ มองเขาอย่างเงียบ ๆ ไม่มีใครเอ่ยปากรบกวน
พอเคาะถึงแผ่นไม้แผ่นที่ห้า เสียงก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน
ไม่ใช่เสียง "ก๊อก ก๊อก" ทั่วไป แต่เป็นเสียง "ก๊อง แก๊ง" ที่มีเสียงก้อง เหมือนเคาะแตงโมที่สุกเต็มที่
หลี่มู่ยื่นมือลูบขอบแผ่นไม้นั้น สัมผัสได้ว่ารอยต่อกว้างกว่าแผ่นอื่น ๆ นิดหน่อย ถ้าไม่ละเอียดจริง ๆ ก็คงจับไม่ได้
ใช่แผ่นนี้แหละ
เขาเงยหน้ามองผู้หญิงทั้งสาม พวกเธอก็ย่อตัวลงไปด้วย สายตาจ้องไปที่แผ่นไม้นั้น
"กระทืบสามที" หลี่มู่นึกถึงคำพูดของ "จ้าวหมิง" "ทีแรกเบา ทีที่สองหนัก ทีที่สามเบาอีกครั้ง"
เขายื่นนิ้วชี้ แตะบนแผ่นไม้เบา ๆ
เป้า
เสียงเบามาก เหมือนหยดฝนตกใส่กระจก
จากนั้น เขาใช้กำปั้นทุบที่ตำแหน่งเดิมหนึ่งที
ปัง
ทีนี้หนักกว่าเดิมมาก แผ่นไม้สั่นสะเทือนเล็กน้อย เกิดเสียงทุ้มดัง ก้องอยู่ในทางเดินชั่วครู่หนึ่ง