"ข้า จ้าวเทียนเต๋อ ขอใช้จดหมายเลือดนี้บอกกล่าวฟ้าดิน บอกกล่าวบิดามารดา บอกกล่าวลูกหลาน"
"ทุกอย่างคือความผิดของข้า"
"เหตุทั้งปวง ล้วนเกิดจากความผิดของข้า ที่คิดร้ายจนทำให้ทั้งครอบครัวต้องตาย"
"ข้าสมควรตาย"
"จ้าวเทียนเต๋อ เขียนจบ"
ไม่กี่คำสุดท้ายเขียนลงไปอย่างแรงมาก รอยเส้นสุดท้ายเกือบจะขาดออกจากผ้าไหม รอยเลือดสีแดงเข้มแข็งตัวเป็นเม็ดเลือดเล็ก ๆ ตรงรอยขาดนั้น แห้งจนกลายเป็นสีดำ
ชั้นใต้ดินตกอยู่ในความเงียบยาวนาน
แสงไฟฉายส่องนิ่ง ๆ ไปที่ผ้าไหมสีเหลืองคร่ำ ไปที่รอยเลือดสีแดงเข้ม ไปที่ประโยคที่เขียนหวัดจนแทบอ่านไม่ออก
ไม่มีใครพูดอะไร
หลี่มู่จ้องจดหมายเลือดนั้นอยู่นาน ยิ่งดูยิ่งงง
จ้าวเทียนเต๋อคนนี้ เขาทำอะไรลงไป?
หรือว่าคนร้ายคือเขา? เป็นเขาที่ฆ่าครอบครัวตัวเอง?
"งั้น... ทุกอย่างก็เป็นฝีมือจ้าวเทียนเต๋อนี่สิ?"
เฉียนซาซาเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ เสียงของเธอปนไปด้วยอารมณ์ซับซ้อน พูดไม่ถูกว่าเป็นความโกรธหรือความสงสาร
เธอชี้ไปที่หนังสือวิชาลับบนชั้น "ไอ้คนแบบนี้เรียนวิชาแปลก ๆ พวกนี้เอง แล้วก็ฆ่าคนในครอบครัวตัวเองตายหมด"
"สุดท้ายก็ทิ้งไว้แค่คำว่า 'ข้าสมควรตาย' งั้นเหรอ?"
เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย ดูเหมือนจะโกรธที่จ้าวเทียนเต๋อขี้ขลาด
"มันสมควรตายจริง ๆ นั่นแหละ!"
น้ำเสียงของเอลินาก็เย็นชาลงเช่นกัน
"จริง ๆ แล้วไม่ใช่แบบนั้น..." หยุนจิ่นเอ่ยขึ้นดูเหมือนจะอยากอธิบายอะไรบางอย่าง แต่ก็เปลี่ยนเรื่องทันที
"หลี่มู่ นายว่ายังไง?" เธอหันมามองหลี่มู่
หลี่มู่นิ่งเงียบไปไม่กี่วินาที แล้วค่อย ๆ เอ่ย "เรื่องนี้... น่าจะไม่ได้ง่ายขนาดนั้น"
จริง ๆ แล้วใครผิดใครถูก ใครดีใครเลว เกิดอะไรขึ้นในคฤหาสน์นี้ มันไม่เกี่ยวกับเขาเลย