คนที่ขวางเขาไว้คือหยุนจิ่น
หลี่มู่มองเธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
หยุนจิ่นขยิบตาให้เขา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปาก เต็มไปด้วยความซุกซนสามส่วน เจ้าเล่ห์สามส่วน และความมั่นใจสี่ส่วน
"ให้ฉันจัดการเอง"
เธอหยิบไฟแช็กจากมือหลี่มู่ ปิดฝา
แล้วหันไปมองร่างโปร่งแสงของ "จ้าวหมิง" ที่ทรุดอยู่บนพื้น
เธอไม่พูดอะไร แต่ค่อยๆ ย่อตัวลง นั่งให้ต่ำเท่าระดับสายตาของ "จ้าวหมิง"
หางม้าของเธอแกว่งเล็กน้อยระหว่างย่อตัว เส้นผมสองสามเส้นปรอยลงมาที่ข้างหู ขับให้แก้มขาวผ่องและดวงตาแจ่มใสของเธอเด่นชัดขึ้น
แล้วเธอก็ยิ้ม
รอยยิ้มนั้นแตกต่างจากตอนที่ยิ้มให้หลี่มู่ก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
ไม่ใช่รอยยิ้มหวานๆ แบบเอาใจ แต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยระยะห่าง เจือจาง และชวนให้ใจสั่น
มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่การหัวเราะ แต่เพียงยิ้มบางๆ เท่านั้นเอง พอให้เห็นโค้งน้อยๆ ที่ไม่ชัดเจนนัก
ในดวงตามีความอยากรู้อยากเห็น ความห่วงใย และบางอย่างที่บอกไม่ถูก
ความคลุมเครือและความเย้ายวน
ไม่ใช่ความคลุมเครือที่ตรงไปตรงมาและเร่าร้อน แต่เป็นความคลุมเครือแบบ "เหมือนมีก็เหมือนไม่มี" ที่ทำให้คนอดคิดและอดเดาไม่ได้
ดวงตาของ "จ้าวหมิง" เปล่งประกายขึ้นมาทันที
ไม่ใช่แสงเรืองรองของภูตผี แต่เป็นประกายแบบ "ผู้ชายมองผู้หญิง"
หยุนจิ่นไม่รีบพูด แต่เอียงคอมองเขาด้วยดวงตากลมใส ราวกับกำลังมองวัตถุที่น่าสนใจและคู่ควรแก่การเอาใจใส่