ประมาณ 15 นาที หลี่มู่ก็ตั้งเต็นท์เสร็จ พร้อมปูผ้าห่มข้างในเรียบร้อย
เขาปัดฝุ่นมือ ดึงม่านเต็นท์ให้อากาศถ่ายเท
แปลกดี ตอนกลางวันอากาศไม่หนาวเลย คล้ายฤดูใบไม้ร่วงที่แจ่มใส
แต่พอตกกลางคืน อุณหภูมิกลับลดลงเรื่อยๆ แม้ไม่ถึงจุดเยือกแข็ง แต่รู้สึกหนาวอย่างชัดเจน
เขาหันไปมองไกลๆ เฉียนซาซากับเอลินายังไม่กลับมา
เขาแบกหินสี่เหลี่ยมมาก่อเป็นเตาเล็ก แล้วหยิบหม้อ น้ำ ฟืน และเกี๊ยวน้ำแช่แข็งสองถุงออกจากพื้นที่จัดเก็บ
ฟืนถูกเขาฟันเป็นชิ้นเล็กด้วยมีดสับกระดูก
วางหม้อบนเตา เปลวไฟลุกขึ้น น้ำเดือดพล่าน เกี๊ยวอวบขาวกลิ้งวนในหม้อ
ลมภูเขาพัดพาความเย็น แต่เปลวไฟส่องหน้าอบอุ่น
เขามองไปไกล สองเงายังไม่โผล่ จึงเติมฟืนอีกท่อน
สิบนาทีผ่านไป เกี๊ยวน้ำสุกได้ที่
หลี่มู่เตรียมตักออกมา ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา
เงยหน้าขึ้น เฉียนซาซากับเอลินากลับมาแล้ว ข้างหลังมีชายหนึ่งหญิงหนึ่งตามมา เป็นลูกทีมอื่นที่เพิ่งพบกัน
ทั้งสี่คนเข้ามาใกล้ ต่างได้กลิ่นหอมของเกี๊ยว
"หอมจัง!"
หญิงคนนั้นกลืนน้ำลายอดไม่ได้ ร้องอุทาน "พวกคุณมีหม้อด้วย? แถมยังหุงหาอาหารอีก?"
ชายคนนั้นก็เช่นกัน จ้องหม้อน้ำลายไหล
คนอย่างพวกเขา มีแต่ขนมปังกรอบ ขนมปังปอนด์ จะเทียบกับเกี๊ยวร้อนๆ ได้ยังไง?
จริงอยู่ ในช่องสนทนา มีคนอวดว่ากำลังกินมื้อใหญ่
แต่ก็น้อยคน ไม่รู้จริงเท็จประการใด
ทว่าเกี๊ยวน้ำตรงหน้านี้ ของจริงแท้แน่นอน!
ชายหญิงคู่นี้ ในแววตาเปี่ยมด้วยความอิจฉาทันที