ทั้งสามเดินกลับไปอย่างช้า ๆ แสงไฟสีเหลืองนวลในเต็นท์ส่องเงาของพวกเขา
เต็นท์ไม่ใหญ่ แต่ก็ไม่เล็ก นอนสามคนก็เหลือเฟือ
แต่การให้นอนด้วยกันสามคน สองสาวก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง
ถึงปากจะไม่พูด แต่ทุกอย่างเขียนไว้บนหน้า
“พวกคุณนอนเถอะ ผมเฝ้ายามเอง”
หลี่มู่เห็นแต่ไม่พูดให้แตกหัก พูดเรียบ ๆ
“เฝ้ายาม?”
เฉียนซาซางงเล็กน้อย
“ใช่”
หลี่มู่พยักหน้า
ที่จริงเขาไม่ไว้ใจคนอื่นในเขตพักผ่อนนี้เลย คุณไม่มีทางรู้ว่าใครดีใครเลว
ถ้าเผลอหลับไป ถูกคนอื่นเล่นงาน ก็จบเห่
หลี่มู่จัดแจงทันที "เราผลัดกันเฝ้ายาม ผมเริ่มก่อน 4 ชั่วโมง จากนั้นเปลี่ยนเป็นเอลินา ปิดท้ายที่ซาซา"
"พวกคุณแค่คนละ 3 ชั่วโมงก็พอ"
"เดี๋ยวผมนอนในรถก็ได้"
หลี่มู่ยิ้มจาง ๆ
"เอาล่ะ ตามนี้"
เอลินาจับมือเฉียนซาซาเข้าเต็นท์ทันที
ไม่นาน สองสาวก็หลับไป เสียงหายใจสม่ำเสมอดังมา
เพราะวันนี้ต่างก็เหนื่อยกันมาก
หลี่มู่นั่งลงบนเบาะคนขับรถ ปรับเบาะเล็กน้อย เอนตัวสบาย ๆ ก้มหน้ากดดูนาฬิกา
ช่องแชทก็ยังคึกคัก แต่เทียบกับตอนกลางวัน กลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
หลายคนแชร์ประสบการณ์และบทเรียนวันนี้ รวมถึงข้อมูลเขตอันตรายมากมาย
ในช่องแชท ยังมีคนจำนวนไม่น้อยเรียกร้องให้ผู้เล่นรวมตัวกัน สร้างกฎเกณฑ์และระเบียบขึ้นมาใหม่!
มีเพียงวิธีนี้ถึงจะอยู่รอดได้ดีขึ้น
ยังมีคนเสนอให้ก่อตั้งกิลด์ กำหนดกฎ เลือกผู้นำ
ผู้พูดใช้น้ำเสียงช่ำชอง มีระเบียบความคิด ชัดเจนราวกับคนที่เคยออกคำสั่ง
หลี่มู่กวาดตามองครู่หนึ่ง ในใจแจ่มชัด พวกนี้คงเป็นพวกผู้ยิ่งใหญ่