หานเถี่ยจวินใช้มือข้างเดียวจับต้นคอเสื้อด้านหลังของจ้าวหมิง ยกขึ้นกลางอากาศราวกับจับลูกไก่
จ้าวหมิงขาเตะพัลวัน เป้ากางเกงเปียกชื้นเป็นวงกว้าง ปัสสาวะไหลย้อยตามขากางเกงลงมา ปากก็พร่ำขอชีวิตอย่างไม่เป็นความ "อย่า...อย่าฆ่าผมนะ...ผมไม่ได้ตั้งใจ ไว้ชีวิตผม...ไว้ชีวิตผมด้วย..."
หานเถี่ยจวินขมวดคิ้ว โยนคนลงกับพื้น หันมามองหลี่มู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ "น้องชาย จะเอายังไงกับไอ้ห่านี่ดีล่ะ? ว่าเลย"
หลี่มู่ก้มตามอง แผงแอตทริบิวต์ของจ้าวหมิงน่าอนาถใจ มีแต้มละ 5 แต้มทั้งหมด เป็นพวกไร้ประโยชน์โดยแท้
ส่วนค่าจิตวิญญาณของจ้าวหมิงตอนนี้เหลือเพียง 42 แต้ม ค่าอื่น ๆ ก็ไม่เต็ม
[สถานะ: ตื่นตระหนก｜ประสาทเสีย]
[ส่งผลรุนแรงต่อตนเอง]
หลี่มู่จ้องเขม็งไปที่จ้าวหมิง เตือนเสียงแข็ง "ไสหัวไปให้ไว! อย่าให้ข้าได้เจออีก!"
แล้วโบกมือ ทำท่าฟันคน "ถ้าข้าได้เห็นอีก ข้าจะ!"
จ้าวหมิงรีบคลานหนีอย่างทุลักทุเล ไม่รู้สึกเจ็บที่หัวเข่ากระแทกเข้ากับกรวดหิน ปากก็ส่งเสียงอู้อี้ร้องไห้ ผ่านไปชั่วพริบตาก็หายลับไป
หานเถี่ยจวินกอดอก มองแผ่นหลังที่น่าสมเพชนั้น ส่ายหัว "น้องชาย ปล่อยคนแบบนี้ไว้ ไม่ช้าก็เร็วจะนำภัยมาให้"
หลี่มู่เอาด้ามมีดสั้นที่เปื้อนเลือดถูกับพื้นรองเท้า แล้วเก็บเข้าแขนเสื้อ พูดเสียงเบา "ข้ารู้ แต่ดูท่าทางเขาเถอะ ค่าจิตวิญญาณดำดิ่งจนกู่ไม่กลับ ตกใจจนสติแตก สมองเลอะเลือน แย่กว่าตายเสียอีก"
"เกรงว่าคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินสามวัน"
"ฆ่าเขา ก็มีแต่จะทำให้มือของเราสกปรก"
หานเถี่ยจวินเงียบไปสองวินาที แล้วตบบ่าเขา ไม่ได้พูดอะไรอีก
ทันใดนั้น ตรงหน้าของหลี่มู่ก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือน
[เจ้าได้กำจัดทีมของอู๋เยวี่ยเฟยแล้ว ยานพาหนะและเสบียงของพวกเขา ตกเป็นของเจ้าแล้ว]