เฉียนซาซาและเอลินาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็ตั้งใจจะออกไปเดินเล่นข้างนอก
หลี่มู่นอนอยู่บนเตียง เริ่มส่งข้อความหาหยวนเหยียน
เขาเล่าเรื่องที่พวกเขามาถึง[คฤหาสน์รุ่งอรุณ]ให้หยวนเหยียนฟัง
ช่วงนี้ เขาคุยกับหยวนเหยียนมาตลอด
อันที่จริง เขาคุยกับหยวนเหยียนไม่มากนัก แต่คุยกับเด็กสาวโจวเสี่ยวเมิงเยอะมาก
แต่ทั้งหมดนั้น โจวเสี่ยวเมิงเป็นฝ่ายทักมาก่อน
เด็กคนนั้น ส่งข้อความมาทีละเรื่องสองเรื่อง วันนี้เจอใครมาบ้าง พี่สาวสู้ชนะสัตว์ประหลาดอะไรมาอีก เธอโชคดีค้นเจอของดีๆ ตกกลางคืนที่จุดพักมีคนมาแซว...
เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า เสี่ยวเมิงคนนี้ จะชอบเขาหรือเปล่า?
หลี่มู่ยิ้ม กระแนะกระแหนตัวเองว่าอย่าหลงตัวเองเกินไป
ไม่นาน หยวนเหยียนก็ส่งข้อความกลับมา บอกให้เขาระวังตัว แล้วส่งข่าวว่าเขาปลอดภัยให้เธอทุกวัน
ที่จริง ถ้าปาร์ตี้ไม่เต็มล่ะก็ เขาอยากจะเทเลพอร์ตหยวนเหยียนมานี่
เรื่องอันตรายหรือเปล่าไว้ทีหลัง ไว้สนุกให้เต็มที่ก่อนค่อยว่า
คุยกันอีกสักพัก หลี่มู่ก็หลับตาลง ตั้งใจจะงีบตอนบ่าย
ห้าโมงครึ่ง แสงในห้องเริ่มมืดลง
ตอนที่เอลินาผลักประตูเข้ามา หลี่มู่ยังนอนอยู่บนเตียง แขนข้างหนึ่งพาดไว้บนหน้าผาก หายใจสม่ำเสมอและยาว
เฉียนซาซาเดินตามหลังเธอ ก้าวเบากว่าปกติมาก เกือบจะเดินเขย่งเท้า
ผู้หญิงสองคนสบตากันที่ประตู พยักหน้าให้กันอย่างรู้งาน ไม่ส่งเสียงใดๆ
เอลินาเดินไปนั่งที่เตียงตัวเอง มองหลี่มู่ที่ยังหลับสนิท แล้วมองเฉียนซาซา ขยับริมฝีปากเป็นคำพูดสองคำว่า "อย่ารบกวน"
เฉียนซาซากลอกตา แต่ก็ให้ความร่วมมือ ลดความแรงการเคลื่อนไหวลง
ในห้องเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงหายใจแผ่วเบาของสามคน