ทุกคนรีบกระจายตัวออกทันที
หลี่มู่หยิบเศษแก้วชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากพื้น แล้วขว้างใส่สัตว์ประหลาดตัวนั้น
"มาเลย! ตามฉันมาสิ!"
เบ้าตาสีแดงเข้มของแพทย์ใหญ่กลายพันธุ์จับจ้องไปที่หลี่มู่ แขนทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยหนามกระดูกกางออก พุ่งเข้าใส่เขาราวกับรถบรรทุกที่เสียการควบคุม
หลี่มู่หมุนตัววิ่งหนี เปิดประตูห้องผ่าตัดที่ใกล้ที่สุด แล้วสอดตัวเข้าไป
ห้องผ่าตัดไม่ใหญ่ ตรงกลางมีเตียงผ่าตัดหนึ่งตัว รอบๆ เป็นอุปกรณ์เครื่องมือต่างๆ
เขาวิ่งอ้อมเตียงผ่าตัด สัตว์ประหลาดพุ่งตามเข้ามา แล้วต่อยเข้าใส่เครื่องเฝ้าระวังสัญญาณชีพอย่างแรง หน้าจอระเบิด เศษชิ้นส่วนกระเด็น
หลี่มู่แปะหลังติดผนัง สอดตัวผ่านช่องแคบๆ ระหว่างชั้นวางเครื่องมือกับกำแพง
แพทย์ใหญ่กลายพันธุ์หันกลับมาไม่ทัน ชนเครื่องดมยาสลบล้ม ท่อโลหะล้มระเนระนาดเต็มพื้น
ในช่วงพื้นที่แคบๆ นี้ เขาหลบหลีกขอบเขตการโจมตีของสัตว์ประหลาดครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับแมวที่ว่องไว กระโจนหลบไปมาอยู่ใต้อุ้งมือของสัตว์ร้าย
กลยุทธ์ 'อ๋องแห่งฉินหลบรอบเสา' นี้ หลี่มู่นำมาใช้ได้ถึงขีดสุด
หยวนเหยียนในเวลานี้พิงอยู่กับผนังทางเดิน หายใจหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง
เธอมองดูหลี่มู่ต่อสู้กับสัตว์ประหลาดอยู่ในห้องผ่าตัด กัดฟัน แล้วยกดาบยาวพุ่งเข้าไป
"ให้ฉันสลับเอง! นายพักก่อน!"
เธอเข้าประชิดจากด้านข้าง ปลายดาบตวัดผ่านหัวเข่าของสัตว์ประหลาด แม้ความเสียหายจะแทบไม่มี แต่ก็ดึงดูดความสนใจได้สำเร็จ
แพทย์ใหญ่กลายพันธุ์หันมาโถมเข้าใส่เธอ หยวนเหยียนใช้มุมทางเดินกับกรอบประตู หลบหลีกได้อย่างหวุดหวิดครั้งแล้วครั้งเล่า
หลี่มู่ฉวยโอกาสพิงกำแพง เหงื่อทำให้สายตาพร่ามัว แขนล้าแทบยกไม่ขึ้น
สองนาทีสุดท้าย ทั้งสองคนผลัดกันดึงความสนใจ ลากยาวราวกับเลื่อยไม้ เพื่อใช้เวลาของสถานะบ้าคลั่งของสัตว์ประหลาดให้หมดไป
ในที่สุด แสงสีแดงเข้มบนร่างของแพทย์ใหญ่กลายพันธุ์ก็ดับวูบลงทันที
ตัวมันอ่อนปวกเปียก หนามกระดูกหดกลับเข้าร่าง การเคลื่อนไหวช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
หลี่มู่สูดลมหายใจลึก กำมีดผ่าตัดแน่น แล้วพุ่งเข้าไป ฟันใส่แขนของมันอย่างแรง