ประตูหนีไฟปิดลงอย่างหนักหน่วง เสียงโลหะกระทบกันดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน
คิดจะออกไปจากที่นี่ คงไม่ง่ายดายอย่างนั้น อีกอย่าง ยังมีเจ้าหมอใหญ่กลายพันธุ์นี่อีก
หลี่มู่หันกลับมา เผชิญหน้ากับร่างใหญ่โตน่าเกรงขามที่กำลังทรงตัวใหม่อีกครั้ง
แพทย์ใหญ่กลายพันธุ์เอียงหัวน้อย ๆ ในเบ้าตาสีแดงก่ำมีแสงประหลาดสองดวงเต้นระริก ราวกับกำลังประเมินเหยื่อ หรือไม่ก็กำลังลิ้มรสความสิ้นหวังของเหยื่อ
“มันคงยังไม่โจมตีตอนนี้” หลี่มู่ลดเสียงลง มีดผ่าตัดพลิกไปมาระหว่างนิ้ว “มันกำลังสังเกตการณ์เรา สัตว์ประหลาดนี่ดูเหมือนจะมีสติปัญญาอยู่บ้าง”
หยวนเหยียนกำดาบยาวแน่น เปลวไฟความโกรธในอกแทบจะเผาทรวงอกทะลุออกมา
นางจ้องเขม็งไปที่ประตูหนีไฟที่ปิดสนิทบานนั้น ราวกับยังมองเห็นใบหน้าอันน่าชิงชังของซุนเฮ่าผ่านหน้าต่างกระจกได้
“อย่ามองเลย” หลี่มู่พูดโดยไม่หันกลับมา “คิดจะแก้แค้น ต้องรอดออกไปจากที่นี่ก่อน”
เฉียนซาซาดึงโจวเสี่ยวเมิงขึ้นมาจากพื้น หัวเข่าของโจวเสี่ยวเมิงถลอก มีคราบเลือดซึมออกมาบนกางเกง แต่นางกัดริมฝีปากไม่ส่งเสียงร้องเจ็บ ดวงตาแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหกล้มหรือเพราะโกรธ
“ขอโทษนะ... เป็นข้าที่ทำให้ทุกคนลำบาก” เสียงของโจวเสี่ยวเมิงสั่นเทา
“ไม่ใช่ความผิดเจ้า” หยวนเหยียนหันกลับมาในที่สุด น้ำเสียงเยือกเย็นยิ่งกว่าคมมีด “โทษไอ้พวกสัตว์นรกพวกนั้น!”
ในตอนนั้นเอง แพทย์ใหญ่กลายพันธุ์ก็เคลื่อนไหว
มันไม่ได้พุ่งตรงมาเป็นเส้นตรงเหมือนเมื่อก่อน แต่เริ่มเคลื่อนที่ตามแนวขวางอย่างช้า ๆ ราวกับนักล่าผู้ช่ำชองกำลังมองหามุมโจมตีที่ดีที่สุด
แต่ละก้าวที่มันเหยียบ กระเบื้องใต้เท้าแตกละเอียด ส่งเสียงกรอบแกรบ เศษกระเบื้องกระเด็นขึ้นและร่วงหล่นลงมา
หลี่มู่กวาดตามองสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างรวดเร็ว
ทางเดินกว้างประมาณสองเมตรครึ่ง สองข้างทางเป็นประตูห้องผ่าตัดที่ปิดสนิท ไม่มีที่กำบังใด ๆ
ด้านหลังคือประตูหนีไฟที่ล็อกตายแล้ว ตรงหน้าคือสัตว์ประหลาดตนนั้น
นี่มันทางตันชัด ๆ ไม่ฆ่ามัน ก็ต้องถูกมันฆ่า
“เอลินา ยิงหน้าไม้กำบัง”