มือของหลี่มู่สั่นเทา
ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธ ความรู้สึกผิดและโทษตัวเอง
เมื่อคืนเขาเพิ่งสาบานไว้ว่าจะปกป้องผู้หญิงทั้งสอง
คุกเข่าลงข้าง ๆ พวกเธอ ปลายนิ้วกดที่ข้างคอของเฉียนซาซา ชีพจรยังเต้นอยู่ ตุ้บ ๆ ค่อนข้างสม่ำเสมอ
เอลินาและโจวเสี่ยวเมิงนอนอยู่ด้านข้าง รอยแดงบนใบหน้ากำลังจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยสีเทาอมเขียวผิดปกติ เหมือนใบหน้าคนตายที่ถูกเคลือบด้วยขี้ผึ้งบาง ๆ
เส้นสีดำค่อย ๆ แผ่ขยายออกมาจากใต้ผิวหนัง ราวกับสิ่งมีชีวิตกำลังคลานไปตามเส้นเลือด ทิ้งร่องรอยคล้ายใยแมงมุมไว้ทุกที่ที่ผ่านไป
“เป็นยังไงบ้าง?” หยวนเหยียนย่อตัวลง เสียงกดต่ำมาก แต่หางเสียงสั่นเครือ
หลี่มู่สูดหายใจลึก เพ่งมองไปยังร่างของพวกเธอ
[ผู้เล่น เฉียนซาซา]
[สถานะ: ติดเชื้อไวรัส หมดสติ]
[ประเภทไวรัส: สายพันธุ์กลายพันธุ์จากแพทย์ใหญ่ (เสริมฤทธิ์ขั้นสอง)]
[ระดับการติดเชื้อ: 37%]
[อาการ: อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้น เห็นภาพหลอน หมดสติไม่ฟื้น... หลังจาก 24 ชั่วโมง ร่างกายจะค่อย ๆ เน่าเปื่อยและกลายพันธุ์]
[เงื่อนไขการถอนพิษ: ฉีดสารต้านพิษเฉพาะภายใน 24 ชั่วโมง]
[ขณะนี้ยังไม่มีสารต้านพิษเฉพาะ]
หลี่มู่หลับตาลง
สถานการณ์ของอีกสองคนก็คล้าย ๆ กัน
ข้อมูลหลั่งไหลเข้าสู่สมองราวกับน้ำเย็นจัด ทุกบรรทัดชัดเจนแจ่มแจ้ง ทุกตัวเลขกำลังนับถอยหลัง
ชนิดเสริมฤทธิ์ ไม่ใช่ไวรัสธรรมดาที่เขาติด
ตอนที่เขาติดเชื้อจากพยาบาลกลายพันธุ์ ระบบแสดงว่าเป็น “สายพันธุ์กลายพันธุ์ขั้นต้น” มีเวลา 48 ชั่วโมง แล้วใช้ [เซรุ่มต้านไวรัส] ก็หาย
แต่นี่เป็นสายพันธุ์จากแพทย์ใหญ่ และผ่านการเสริมฤทธิ์มาสองครั้ง ดูเหมือนจะไม่เหมือนกัน
เขาบอกข้อมูลพวกนี้ให้หยวนเหยียนฟัง
“หลี่มู่” มือของหยวนเหยียนวางบนบ่าของเขา ฝ่ามือเย็นเฉียบ “เราต้องเร่งมือแล้ว”