ชายหัวล้านกำปืนมองกวาดไปทั่ว ลอบยิ้มมุมปากเหมือนกำลังดูฝูงแกะที่รอการเชือด
ผู้รอดชีวิตที่ขี้ขลาดจำนวนไม่น้อยถึงกับตกใจจนตัวแข็ง ขดตัวสั่นงันงกอยู่ในรถ แม้แต่หายใจยังไม่กล้าให้ดัง
หลี่มู่หน้าครึ้ม ซ่อนมีดเล็กนั้นไว้ในแขนเสื้ออย่างแนบเนียน หันไปกระซิบเสียงเบา "ขึ้นรถ ล็อกประตูให้ดี"
เฉียนซาซาหน้าซีดเผือด มุดกลับไปนั่งเบาะหลังอย่างว่าง่าย
ส่วนเอลินาก็มีสีหน้าเคร่งเครียดเช่นกัน "นั่นมันมีปืนด้วย ระวังตัวนะ ปรับแผนตามสถานการณ์"
"ผมรู้"
หลี่มู่สายตาคมกริบ จ้องมองชายหัวล้านเขม็ง "อย่าแหย่พวกมันก่อน ดูว่ามันต้องการอะไร"
"ปัง!"
เสียงปืนระเบิดลั่น ทำลายความเงียบสงัดลงทันที
ชายหัวล้านเป่าปลายกระบอกปืน มองเงาคนที่โกลาหลด้วยความพอใจ
พวกที่ซ่อนอยู่ในซอกหลืบ และที่อยู่ไกลออกไป แต่เดิมไม่ได้สังเกตรถตู้คันนี้แล่นเข้ามา บัดนี้ต่างโผล่หน้ามองมาทางนี้ด้วยความหวาดกลัว
จากนั้น ชายหัวล้านก็ตะโกนสุดเสียง เสียงสะท้อนไปมาระหว่างสวนสาธารณะ "พวกแกฟังไว้ให้ดี! ทุกกลุ่ม ส่งตัวแทนมาหนึ่งคน! ภายในสามนาทีไม่มา แล้วก็พวกที่แอบอยู่ อย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้าล่ะ!"
หลี่มู่พิงประตูรถ มีดเล็กในแขนเสื้อถูกซ่อนไว้ลึกขึ้นอีก
"ฉันไปเอง"
"เธอระวังตัวนะ"
เฉียนซาซาและเอลินาพูดขึ้นพร้อมกัน
หลี่มู่รู้สึกอบอุ่นใจที่ถูกห่วงใยพร้อมกันจากสองสาว
มีทั้งหมดสิบเอ็ดคน ทั้งชายหญิงทยอยมารวมตัวกันต่อหน้าชายหัวล้าน
จ้าวหมิงก็อยู่ในนั้นด้วย ขาทั้งสองข้างสั่นระรัวราวกับร่อนแป้ง
เดิมทีเขาคิดจะผลักซุนโหรวโหรวมาแทน แต่ถูกเหน็บแนมว่า "แกเป็นลูกผู้ชายหรือเปล่า" จนหน้าดำหน้าแดง ต้องยอมฝืนใจออกมาในที่สุด
ชายหัวล้านวางปืนพาดบ่า เนื้อหนังบนใบหน้ายู่เป็นรอยยิ้มที่คิดว่าเป็นมิตร กล่าวอย่างกร่าง "อย่ากลัวไป เฒ่าข้าเป็นคนดี ไม่ชอบฆ่าฟันสักเท่าไร"