"จ้าวหมิง" ยืนอยู่ที่เดิม ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง ร่างกาย swaying ไปมา ดวงตาที่เหลืออยู่ข้างขวาเต็มไปด้วยความกลัว แผลที่ตาซ้ายยังมีของเหลวสีดำซึมออกมา
เสื้อสูทของเขาฉีกขาด ผมยุ่งเหยิง หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ริมฝีปากสั่นเทาไม่หยุด
อารมณ์แบบ "ฉันคือปีศาจร้ายที่เก่งที่สุดที่นี่" เมื่อครู่ ตอนนี้ได้สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เขาดูเหมือนหนูที่ถูกเหยียบหาง ตัวสั่นเทาไร้เรี่ยวแรงจะหนี
ในขณะนั้น เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบดังมาจากบันได
เฉียนซาซา เอลินา และหยุนจิ่น ทั้งสามคนเกือบจะวิ่งเข้ามาในห้องโถงใหญ่พร้อมกัน แต่ละคนหอบหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความเป็นห่วง
"หลี่มู่!"
"นายไม่เป็นไรใช่ไหม!"
"เกิดอะไรขึ้น?"
สายตาสองคู่กวาดมองไปรอบ ๆ ห้องโถงอย่างรวดเร็ว เห็นรอยไหม้ดำบนกำแพง เห็นเขม่าดำกระจายอยู่บนพื้น เห็นหลี่มู่ยืนอยู่อย่างปลอดภัย มือถือดาบไม้ที่ยังเรืองแสงแผ่วเบา
จากนั้น พวกเธอก็เห็น "จ้าวหมิง" ที่หดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ตัวสั่นเทา หมดสภาพ
"นี่...นี่ มันคืออะไร?"
เอลินาเบิกตากว้าง ชี้ไปที่ไอ้ตัวที่ชุดสูทขาดวิ่น ใบหน้ามีเลือดดำไหล
เธอเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาทันที
เมื่อกี้ไม่เห็นปีศาจหญิงหว่านเอ๋อร์ ตอนนี้ปีศาจตัวนี้ เธอกลับรู้สึก "สนใจ" ขึ้นมา
"ปีศาจในภาพ"
หลี่มู่ใช้ปลายดาบชี้ไปที่ภาพวาดบุคคลบนกำแพง
หญิงสามคนพร้อมกันมองไปที่ภาพนั้น
บนผืนผ้าใบ ร่างของจ้าวหมิงได้หายไปแล้ว เหลือเพียงโครงร่างสีเทาดำจาง ๆ คล้ายกับช่องว่างเป็นรูปคน
ที่ตำแหน่งตาซ้ายของภาพมีรูทะลุชัดเจน ขอบไหม้ดำ ยังมีควันจาง ๆ ลอยขึ้น
"จัดการมันเสร็จแล้วเหรอ?"
เสียงของเฉียนซาซาแฝงความประหลาดใจ
อะไรกัน พวกปีศาจร้ายพวกนี้ มันอ่อนแอซะขนาดนี้เลยเหรอ
ดูเหมือนว่า ก็ไม่ได้น่ากลัวอะไร