สถานีอนามัยของหมู่บ้านเป็นบ้านหินที่มีลานแยกเป็นสัดส่วน
หลังจากหมอคนก่อนย้ายออกไป ที่นี่ก็ถูกทิ้งร้างมาสี่ห้าปีแล้ว
หัวหน้ากองพาซูฮวาเปิดประตูสถานีอนามัย สิ่งที่ต่างจากบ้านทั่วไปคือ บ้านในชนบทส่วนใหญ่มักมีลานอยู่ด้านหน้าและตัวบ้านอยู่ด้านหลัง
แต่ที่นี่กลับมีตัวบ้านอยู่ด้านหน้า ส่วนลานอยู่ด้านหลัง
ก็ดีเหมือนกัน ต่อไปจะได้ปลูกผักเพิ่มในลานหลังบ้าน ไม่ต้องกังวลว่าคนเดินเข้าออกไปมาจะเหยียบย่ำเสียหาย
“ทุกปีฉันจะให้คนมาดูแลบ้านให้ เฟอร์นิเจอร์เก่าก็ยังอยู่ เธอแค่ทำความสะอาดก็พอ ต่อไปที่นี่ก็เป็นพื้นที่ของเธอแล้ว”
“ได้ค่ะ ขอบคุณหัวหน้ากอง”
“พรุ่งนี้ให้เวลาเธอจัดของอีกวัน มะรืนค่อยเริ่มรับคนไข้ หมู่บ้านเรามีเงื่อนไขจำกัด หลายคนเจ็บป่วยแต่เสียดายเงิน เลยต้องอดทนกันทั้งนั้น!”
“ได้ค่ะ”
“งั้นพรุ่งนี้เช้าฉันจะประกาศผ่านเครื่องขยายเสียง อ้อ ถึงเธอจะเป็นแพทย์ประจำหมู่บ้าน แต่ก็ต้องลงแรงงานแลกแต้มแบ่งเสบียงด้วย วันละ 10 แต้ม ไม่มีเงินเดือน ส่วนรายได้จากการขายยาในสถานีอนามัยเป็นของกองทั้งหมด”
พูดจบ หัวหน้ากองก็ยื่นกุญแจในมือให้ซูฮวา
ซูฮวารับกุญแจมา
“เข้าใจแล้วค่ะ แต่หัวหน้ากอง ยาที่โรงพยาบาลจัดสรรมาให้มีจำนวนจำกัด ส่วนใหญ่ก็เป็นยาสามัญทั่วไป ถ้าเจอคนกระดูกหักหรือบาดเจ็บภายใน ยาที่ใช้ได้ก็มีน้อยมาก