บทที่ 31 สำเร็จการศึกษา
หยวนเสี่ยวลี่กับซูฮวาเดินออกจากโรงพยาบาล แต่กลับไม่เห็นเกวียนวัวคันคุ้นตาใต้ต้นไม้ใหญ่
เธอมองไปรอบ ๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีจริง ๆ ก็ไหล่ตก
“แย่แล้ว พ่อต้องคิดว่าฉันเลิกงานตอน 3:30 เหมือนเดิมแน่ ๆ ตอนนี้ฉันออกมาก่อนตั้งหลายชั่วโมง ดูท่าคงต้องรอนานเลย”
ซูฮวาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
เธอยังต้องไปดูความคืบหน้าของกระท่อมไม้ที่โกดัง คงกลับไปไหนไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้ ให้หยวนเสี่ยวลี่ไปพักที่ที่พักรับรองกับเธอสักพักดีกว่า
“งั้นไปพักที่ที่พักรับรองกับฉันสักหน่อยไหม?”
“เอ๊ะ? นี่...จะรบกวนเธอหรือเปล่า?” หยวนเสี่ยวลี่รู้ว่าช่วงนี้ซูฮวาพักอยู่ที่ที่พักรับรองมาตลอด
แต่ตามปกติแล้ว หลังเสร็จการอบรม ซูฮวาควรเช็กเอาต์ตอนบ่ายแล้วกลับหมู่บ้าน หากต้องรอเธอจนฟ้ามืดกว่าจะถึงบ้าน หยวนเสี่ยวลี่คงรู้สึกไม่สบายใจ
“ไม่เป็นไร พอดีฉันต้องแวะไปบ้านญาติด้วย เลยอยู่เป็นเพื่อนเธอไม่ได้ เธอต้องอยู่ที่ที่พักรับรองคนเดียวก่อนนะ”
“เธอไปทำธุระเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก”
“งั้นก็ดี ไปกัน ฉันพาไปเอง”
“ได้ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ”
หยวนเสี่ยวลี่ไม่ใช่คนขี้เกรงใจอะไรนัก ที่สำคัญ เธอเองก็ไม่อยากยืนรออยู่หน้าโรงพยาบาลอย่างไร้จุดหมาย ตอนนี้เพิ่งเที่ยง ยังต้องรออีกอย่างน้อยสามชั่วโมง
สวรรค์เอ๋ย ทรมานเกินไปแล้ว
ซูฮวาพาหยวนเสี่ยวลี่กลับไปที่ที่พักรับรอง แล้วให้เธอพักผ่อนก่อน จากนั้นจึงแวะไปที่โกดัง
วันนี้เป็นวันแรกที่เริ่มสร้างกระท่อมไม้ ช่างทำงานคล่องแคล่วมาก แค่ช่วงเช้าก็ปูพื้นไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว