เมื่อทุกคนกลับไปแล้ว ซูฮวาก็เริ่มจัดระเบียบสถานีอนามัยอีกครั้ง
โรงพยาบาลของสหกรณ์ตำบลจัดยาฆ่าเชื้อ ยาแก้หวัด และเครื่องมือทางการแพทย์อย่างหูฟังแพทย์ให้แต่ละหมู่บ้าน
แต่ซูฮวาแทบไม่ได้ใช้ของเหล่านั้น
เพราะเมื่อเทียบกับเครื่องมือพวกนี้แล้ว การจับชีพจรต่างหากที่เป็นสิ่งที่เธอถนัด
เธอจัดข้าวของในสถานีอนามัยให้เข้าที่ ของที่ยังไม่ได้ใช้ก็นำไปกองไว้ในลานหลังบ้านก่อน รอให้เจอหัวหน้ากองอีกครั้งแล้วค่อยขอให้เขาช่วยหาคนมาสร้างเพิงเล็ก ๆ ที่ลานหลังบ้าน เอาไว้เก็บของจิปาถะกับฟืน
พูดถึงฟืนแล้ว…
ตอนนี้เธอยังไม่ได้เตรียมไว้เลยสักนิด
ฤดูหนาวทางตะวันออกเฉียงเหนือยาวนาน หากไม่มีฟืนมากพอคงผ่านฤดูหนาวไปไม่ได้ แต่เห็นได้ชัดว่าเธอไม่มีเวลาทำเรื่องนี้
หลังเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วง ชาวบ้านไม่ต้องออกไปทำงาน แต่เธอทำแบบนั้นไม่ได้ หากมีคนป่วยมาหาแล้วเธอไม่อยู่ตลอด คงไม่ดีแน่ถ้าใครเอาไปพูด
เพราะฉะนั้น เรื่องฟืนเธอต้องหาทางอื่น
ซูฮวานั่งอยู่บนขั้นบันไดหน้าประตู ใช้มือขวาเท้าคาง แล้วก็เห็นเด็กคนหนึ่งแบกฟืนมัดใหญ่ วิ่งผ่านไปไม่ไกล
“เฮ้! หนูน้อย!”
เด็กชายหยุดแล้วหันกลับมามองซูฮวา
“พี่สาวเรียกผมเหรอครับ?”
“ใช่ มานี่สิ”
ในหมู่บ้านแทบทุกบ้านรู้จักกัน เด็ก ๆ เองก็ไม่ได้ระแวงใคร พอซูฮวาเรียก เขาก็เดินเข้ามาหา
“พี่สาวเรียกผมมีอะไรเหรอครับ?”
“หนูน้อย ที่บ้านมีแค่เธอคนเดียวที่ไปเก็บฟืนเหรอ?”