“อืม ฉันอยากซื้อของสักหน่อย แต่ไม่รู้ว่าควรไปซื้อที่ไหน”
“อ๋อ... เรื่องนี้ง่ายมาก เธอรู้จักตลาดมืดไหม?”
ประโยคหลังหยวนเสี่ยวลี่จงใจลดเสียงลง แล้วขยับเข้าไปใกล้ซูฮวาเพื่อถาม
“เธอรู้ไหมว่าอยู่ที่ไหน?”
ซูฮวาก็เลียนแบบท่าทางของเธอ ถามเสียงเบา
“รู้สิ ถ้าเธออยากไป หลังเลิกเรียนฉันพาไปได้นะ”
“จะรบกวนเธอเกินไปหรือเปล่า?”
“โธ่ ไม่เป็นไรหรอก จากที่นี่ไปตลาดมืดก็แค่สิบกว่านาทีเอง ให้พ่อฉันรอสักหน่อยแล้วกัน!”
“ได้ แต่ไม่ต้องไปส่งถึงที่นะ บอกทางคร่าว ๆ ให้ฉันก็พอ”
“ได้ งั้นฉันไปส่งแถว ๆ นั้น”
บ่ายวันนี้พวกเธอเรียนเรื่องการปฐมพยาบาล ทุกคนช่วยกันกดหน้าอกและผายปอดให้หุ่นจำลองไปพลาง กลั้นหัวเราะกันไปพลางตลอดคาบ
พอเลิกเรียน ซูฮวากับหยวนเสี่ยวลี่เพิ่งเดินออกจากประตูโรงพยาบาล ก็เห็นพ่อของหยวนเสี่ยวลี่กำลังพิงเกวียนวัวรอลูกสาวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ไม่ไกล
“ฮวาฮวา รอฉันแป๊บนะ ฉันไปบอกพ่อก่อน”
“ได้”
หยวนเสี่ยวลี่กระโดดโลดเต้นไปหาพ่อ เงยหน้าพูดอะไรบางอย่างกับเขา พ่อของเธอยิ้มพลางลูบผม แล้วพยักหน้า
ซูฮวาพลันรู้สึกอิจฉาขึ้นมา
แม้การพักอยู่ในโรงแรมรับรองแขกจะสบายมาก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าการมีพ่อมารับมาส่งทำให้รู้สึกมีความสุขยิ่งกว่า
ระหว่างที่เธอกำลังครุ่นคิด หยวนเสี่ยวลี่ก็วิ่งกลับมาแล้ว
“ฮวาฮวา ไปกันเถอะ ฉันคุยกับพ่อเรียบร้อยแล้ว”
“ได้”
ทั้งสองคล้องแขนกันเดินไปทางใต้ เลี้ยวสามครั้งแล้วจึงหยุดลง