คาบเรียนหนึ่งมีเวลา 40 นาที เนื้อหาที่สอนได้จึงมีจำกัด
“ความรู้ภาคทฤษฎีก็มีเท่านี้ หวังว่าพอกลับไปแล้วทุกคนจะทบทวนเนื้อหาสำคัญของวันนี้ให้ได้ การอบรมครั้งนี้มีทั้งหมด 20 วัน ในช่วงห้าวันสุดท้ายจะจัดให้พวกคุณไปฝึกงานที่โรงพยาบาล ตอนนั้นจะได้สัมผัสงานง่าย ๆ บางอย่าง
โอกาสนี้หาได้ยาก หวังว่าทุกคนจะคว้าไว้ให้ดี ต่อไปจะได้ให้บริการประชาชนได้ดียิ่งขึ้น”
เสียงปรบมือดังขึ้นจากด้านล่าง
หัวหน้าหวงพยักหน้า ก่อนเดินออกไป
ระหว่างสองคาบจะมีเวลาพัก 20 นาที หญิงสาวที่นั่งข้างซูฮวารีบขยับเข้ามาหา
“สวัสดี ฉันชื่อหยวนเสี่ยวลี่ มาจากหมู่บ้านฉางผิง เธอชื่ออะไรเหรอ?”
“ซูฮวา มาจากหมู่บ้านต้ายางซู่”
“อ๊ะ งั้นพวกเราก็อยู่ไม่ไกลกัน เดินประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว”
“อย่างนี้นี่เอง ฉันเป็นปัญญาชนที่ลงชนบทมา ไม่ใช่คนท้องถิ่น เลยไม่ค่อยคุ้นกับเส้นทางแถวนี้”
“เธอเป็นปัญญาชนที่ลงชนบทเหรอ แล้วบ้านเธออยู่ที่ไหนล่ะ?”
“เมืองหลวง”
“เมืองหลวง! ที่นั่นเป็นเมืองใหญ่เลยนี่นา คงเจริญรุ่งเรืองกว่าทางนี้มากใช่ไหม?”
หยวนเสี่ยวลี่เกิดและเติบโตที่นี่ สถานที่ไกลที่สุดที่เธอเคยไปก็คือบ้านพี่สาวในเมืองข้าง ๆ
แม้ปัญญาชนที่ลงชนบทในหมู่บ้านจะมาจากทั่วประเทศ แต่พวกเขากลับเข้ากับชาวบ้านได้ไม่ค่อยดีนัก เธอจึงแทบไม่เคยพูดคุยกับพวกเขา
พอได้เจอคนที่คุยกันรู้เรื่อง คำถามของเธอก็มีมากขึ้นอย่างอดไม่ได้
“เจริญรุ่งเรือง…ก็พอใช้ได้ แค่มีอาคารเยอะหน่อย”