บทที่ 6 สมัครลงชนบท
“พี่ซูจะไปแล้วเหรอคะ?”
เฉิงสืออี๋รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แม้จะเพิ่งพบกันแค่สองครั้ง แต่ซูฮวาทำให้เธอรู้สึกแตกต่างจากคนอื่น จนเธออดไม่ได้ที่จะอยากเข้าใกล้
“อืม พี่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจะเขียนจดหมายมาหานะ ต่อไปยังมีโอกาสได้เจอกันอีกเยอะ”
“งั้นก็ดีค่ะ”
หลังออกจากตลาดมืด ซูฮวาก็มุ่งหน้าไปสำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษาทันที
ตอนนี้ไม่มีใครสมัครใจลงชนบทเลย ข้างในจึงมีคนไม่มาก ชายวัยกลางคนสวมแว่นคนหนึ่งกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ ส่วนพี่สาวอีกสองคนกำลังถักเสื้อกันหนาวไปพลางคุยกันไปพลาง
ซูฮวาเคาะบานประตูเบา ๆ
“สวัสดีค่ะ ขอถามหน่อยว่ามาสมัครลงชนบทได้ที่นี่หรือเปล่าคะ?”
ทั้งสามคนพอได้ยินว่ามีคนมาสมัครด้วยตัวเอง ต่างก็วางงานในมือลงทันที
พี่สาวผมสั้นถึงกับกวักมือเรียกซูฮวาอย่างกระตือรือร้น
“สาวน้อย เธอจะสมัครลงชนบทเหรอ? มานี่เร็ว”
กระแสการลงชนบทดำเนินมาหลายปีแล้ว เยาวชนผู้มีการศึกษาหลายคนตอนกลับเข้าเมืองถูกกลั่นแกล้งจนซูบผอมเหลืองซีด ครอบครัวที่รักลูกจะยังอยากส่งลูกไปลำบากในชนบทได้อย่างไร?
แม้จะมีข้อบังคับให้ทำตาม แต่ทุกคนก็หาช่องโหว่สารพัด ทำให้เจ้าหน้าที่สำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษาปวดหัวไม่น้อย
พอเจอคนสมัครใจแบบนี้ ท่าทีของพวกเขาย่อมดีขึ้นมาก
“ใช่ค่ะพี่ ฉันอยากสมัครไปชนบท”
“ดีเลย ๆ เอาทะเบียนบ้านมาหรือยัง?”
“เอามาค่ะ”
ทะเบียนบ้านของซูฮวามีแค่ชื่อเธอคนเดียว อาจารย์เป็นคนจัดการให้ตั้งแต่แรก หลังกลับไปตระกูลซู เธอก็ไม่ได้ย้ายทะเบียน