“อืม พี่ชายฉันมีหลายคน พี่สะใภ้สองคนจะอยู่ไฟพร้อมกัน ไข่ไก่เลยขาดไม่ได้ค่ะ”
หลังจากฝึกซ้อมมาหลายครั้ง ตอนนี้ซูฮวาก็แต่งเหตุผลขึ้นมาได้อย่างเป็นธรรมชาติมากแล้ว
“โธ่เอ๊ย หนูเป็นผู้หญิงที่มีวาสนาจริง ๆ แบบนี้ต้องเตรียมของดี ๆ ไว้ให้มากหน่อยแล้วล่ะ เอาอย่างนี้ เราหาที่นับไข่กัน หนูมีตะกร้ามาไหม?”
ในที่สุดซูฮวาก็นึกออกว่าตัวเองลืมอะไรไป
สมัยนี้เวลาซื้อของยังไม่มีถุงพลาสติก ทุกคนต้องเตรียมตะกร้าหรือถุงตาข่ายมาเอง
“หนูลืมเอามาค่ะ…”
“โธ่ ไม่เป็นไรหรอก ป้ามี เห็นหนูซื้อไข่ตั้งเยอะ ป้าให้สักใบแล้วกัน”
กว่าจะเจอลูกค้ารายใหญ่สักคน ป้าก็ใจกว้างขึ้นไม่น้อย อย่างไรเสียตะกร้าแบบนี้ก็สานกันเองในบ้าน ไม่ต้องลงทุนอะไร ให้ไปก็ไม่เสียดาย
ลูกค้ารายใหญ่หาได้ยากกว่ามาก
ป้าอาศัยอยู่ชานเมือง จากบ้านมาถึงตลาดมืดต้องใช้เวลาสามชั่วโมง เพื่อให้คุ้มกับค่าเกวียน ป้าจึงเอาไข่ของบ้านพี่น้องหลายบ้านมาขายพร้อมกัน
ปกติคนส่วนใหญ่ซื้อกันครั้งละ 10 ฟอง คนใจกว้างหน่อยก็ซื้อ 20 หรือ 30 ฟอง แต่วันนี้นับเป็นครั้งแรกที่มีคนซื้อทีเดียว 100 ฟอง
วันนี้ป้าได้สัมผัสความรู้สึกของการเพิ่งตั้งแผงก็ขายหมดจนต้องเก็บร้านแล้ว
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
ทั้งสองเดินไปที่ข้างกำแพง ป้าหยิบตะกร้าเปล่าขนาดเล็กจากกระบุงบนหลังออกมา ปูฟางรองไว้ แล้วเริ่มนับไข่
ทั้งหมด 106 ฟอง
“หนู ทั้งหมด 8 หยวน 4 เหมา 8 เฟิน ตะกร้าใบเล็กนี่ให้หนูด้วย ใส่ไข่กำลังดีเลย”