ไม่นานก็ถึงวันที่ต้องไปโรงพยาบาลสหกรณ์ตำบลเพื่อรับยา พอดีกับช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงเพิ่งเสร็จ ชาวบ้านจำนวนไม่น้อยจึงเข้าเมืองไปซื้อข้าวของไว้ใช้ยามหลบหนาว มีรถวัวรับส่งเข้าเมือง คิดค่าโดยสารคนละ 2 เฟิน และไปถึงสหกรณ์ตำบลโดยตรง
เพื่อให้ได้นั่งรถ ซูฮวาจึงตื่นแต่เช้า และมาตรงปากทางเข้าหมู่บ้านตอนเจ็ดโมงพอดี
ทุก ๆ 10 วัน เธอจะไปสหกรณ์ตำบลเพื่อรับยาและปิดสถานพยาบาล ส่วนทุกบ่ายวันที่ 3 จะขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร ทั้งหมดนี้เป็นกติกาที่ซูฮวาหารือกับหัวหน้ากองการผลิตและกำหนดไว้
ในหมู่บ้านมีคนอยู่เท่านี้เอง ตอนสถานพยาบาลเพิ่งเปิดใหม่ ชาวบ้านจำนวนมากแวะมาเพราะอยากรู้อยากเห็น หรือไม่ก็มีโรคเรื้อรังที่สะสมมานาน
ตอนนี้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว คนป่วยก็ลดลงมาก บางวันไม่มีคนไข้สักคนด้วยซ้ำ
เพราะอย่างนั้นจึงพอแบ่งเวลาพักออกมาได้
ที่หน้าโรงพยาบาล ซูฮวาได้พบหยวนเสี่ยวลี่ ทั้งคู่รีบเข้าไปทักทายหัวหน้าหวงกับครูอัตราจ้างหลายคนอย่างรวดเร็ว รับยาเสร็จแล้วก็หาที่เงียบ ๆ คุยกัน
แม้ทั้งคู่จะไม่ได้เจอกันแค่สิบกว่าวัน แต่ก็มีเรื่องมากมายอยากเล่าให้กันฟัง
“ฮวาฮวา ที่แท้ตรวจรักษาคนไข้ด้วยตัวเองมันไม่ง่ายเลยจริง ๆ มีอยู่หลายครั้งฉันกังวลว่าตัวเองจะวินิจฉัยผิด เรื่องนี้ถึงชีวิตเลยนะ”
“เสี่ยวลี่ พวกเราอบรมกันแค่ 20 วันเอง โรคบางอย่างก็ยุ่งยากมาก เธอไม่แน่ใจเป็นเรื่องปกติ แต่อย่าฝืนรักษา ถ้าไม่ไหวก็ให้พวกเขาไปโรงพยาบาล”