“ดีเลยค่ะ ต่อจากนี้คงต้องรบกวนช่างจางช่วยใส่ใจอีกหน่อยนะคะ บ่ายนี้ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อน แล้วเจอกันอีก 10 วันค่ะ”
“ได้เลย เดินทางดี ๆ นะสาวน้อย”
ตอนซูฮวาออกจากโกดัง ก็เที่ยงวันแล้ว หลังซื้อซาลาเปาห่อกลับจากร้านอาหารของรัฐ เธอก็เตรียมกลับหมู่บ้าน
ตอนมาถึงเมื่อเช้า ลุงหยางบอกว่าจะออกรถตรงเวลา 13:00 น. คนที่มาช้าก็ต้องเดินกลับเอง
เธอไม่อยากเดินกลับ ใช้เวลาตั้งสามชั่วโมง เหนื่อยเกินไป
ลุงหยางเป็นอดีตทหารที่ขับเกวียนวัวให้หมู่บ้าน เนื่องจากได้รับบาดเจ็บที่ขาข้างหนึ่งในสนามรบจนพิการ จึงทำงานหนักไม่ได้
หัวหน้ากองการผลิตเลยมอบหมายให้เขาทำหน้าที่ขับเกวียน
ลุงหยางไม่เคยแต่งงาน ไม่มีลูก แต่คนแซ่หยางในหมู่บ้านนี้มีญาติเยอะอยู่แล้ว แม้ไม่มีลูกหลานแท้ ๆ แต่ก็มีหลานชายหลานสาวอยู่เต็มไปหมด
จึงไม่ต้องกังวลเรื่องไม่มีใครดูแลยามแก่เฒ่า
พูดถึงเรื่องนี้ ซูฮวาอดทอดถอนใจไม่ได้ ตระกูลใหญ่แม้จะมีกฎระเบียบมากมาย แต่ดูแลผู้สูงอายุและเอ็นดูเด็ก ๆ ได้ดีทีเดียว
เด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อแม่ หรือคนชราที่ไม่มีลูกหลาน คนในตระกูลก็จะช่วยเหลือกัน
จุดรวมตัวขึ้นเกวียนวัวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างที่ทำการไปรษณีย์ ตรงนี้เป็นรอยต่อระหว่างสหกรณ์ตำบลกับชานเมือง พื้นที่กว้างขวาง จอดเกวียนวัวได้หลายคัน จุดขึ้นรถของแทบทุกหมู่บ้านก็อยู่ที่นี่
ตอนซูฮวามาถึง บนเกวียนมีป้าสี่ห้าคนนั่งอยู่แล้ว ทุกคนสะพายตะกร้าสานที่อัดของไว้จนเต็ม เพื่อไม่ให้คนอื่นเห็นว่าซื้ออะไรมาบ้าง จึงใช้ผ้าลายดอกผืนหนึ่งคลุมของไว้ด้านบน