หลังออกจากที่ทำการกองพล ซูฮวาก็รีบเดินไปยังจุดพักของปัญญาชนลงชนบท เธอต้องไปถึงสหกรณ์ตำบลก่อนเที่ยง จะได้ยังทันแวะกินมื้อกลางวันที่ร้านอาหารของรัฐ
ที่จุดพักของปัญญาชนลงชนบท เฉินหลานหลานกับสวี่เสี่ยวฮวากำลังจัดสัมภาระ ทั้งคู่มีห่อสัมภาระกองโต คนละสามสี่ห่อ
พอเห็นซูฮวากลับมา เฉินหลานหลานก็ลุกขึ้น
“กลับมาแล้วเหรอ? เป็นยังไงบ้าง ได้บ้านที่เหมาะไหม?”
“นั่งลงก่อน ค่อย ๆ เล่า”
ซูฮวาเล่าให้เฉินหลานหลานกับสวี่เสี่ยวฮวาฟังตั้งแต่ต้นจนจบว่าเธอมีความรู้เรื่องการแพทย์ และจะไปเข้ารับการฝึกอบรม
“จริงเหรอ? ไม่คิดเลยว่าเธอจะมีฝีมือด้านนี้ ถ้าได้เป็นหมอประจำหมู่บ้านก็ดีมากเลย อย่างน้อยต่อไปก็ไม่ต้องลงนาแล้ว”
เฉินหลานหลานพูดอย่างอิจฉาเล็กน้อย
แม้เธอจะยังไม่เคยทำงานในนาอย่างจริงจัง แต่แค่ยืนตากแดดจัดอยู่ข้างนอกทั้งวันก็แทบทนไม่ไหวแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการต้องก้ม ๆ เงย ๆ
“อืม เพราะงั้นช่วงสองสามวันนี้ฉันจะพักอยู่ในตัวเมือง กลางคืนไม่กลับมาแล้วนะ”
“ก็ควรแล้ว หมู่บ้านเราอยู่ไกลจากสหกรณ์ตำบลมาก ถ้าต้องเดินทางไปกลับทุกวันคงเหนื่อยแย่”
“ใช่ เดี๋ยวฉันก็ไปแล้ว พอกลับมาจะเอาของอร่อยมาให้พวกเธอ”
“ได้เลย”
ซูฮวาออกเดินทางไปพร้อมกับสัมภาระสองถุง
ตอนกลับมา เธออาจไม่ได้พักที่จุดพักของปัญญาชนลงชนบทแล้ว เพื่อเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น เอาของทั้งหมดไปด้วยจะดีกว่า
ตอนบ่ายไม่มีเกวียนวัว ซูฮวาจึงต้องเดินไปเอง พอเดินห่างจากหมู่บ้านมาสักระยะ เธอก็รอจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น แล้วเก็บของทั้งหมดเข้าไปในมิติพิเศษ