บทที่ 8 เนื้อหมูมากมายเหลือเกิน
เวลานัดรับเนื้อคือเที่ยงคืน ซูฮวาหยิบซาลาเปาไส้เนื้อที่ห่อกลับมาจากร้านอาหารของรัฐออกจากมิติ แล้วก็ล้มตัวลงนอน
เรื่องของจวงซูหรานกับเฉินชวนยังไม่มีข่าวแพร่ออกมา น่าจะยังอยู่ระหว่างการสอบสวน ซูฮวาตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปบ้านพวกเขาเพื่อสืบข่าวสักหน่อย
ถ้าจดหมายร้องเรียนยังเอาสองคนนี้ลงไม่ได้ เธอก็ยังมีวิธีอื่นอีก อย่างไรก็ต้องไม่ปล่อยให้พวกเขาหนีไปได้
ความคิดแล่นวุ่นวายไปมา ซูฮวาค่อย ๆ เคลิ้มหลับ พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเวลา 22:30 น. แล้ว
เธอลุกขึ้นแต่งตัว ค่อย ๆ ย่องออกจากห้อง
พี่สาวที่เคาน์เตอร์ไม่อยู่ คงกลับห้องไปนอนแล้ว แบบนี้ก็ดี จะได้ไม่ต้องโกหก
ยุคนี้ไม่มีไฟถนน แสงจันทร์ก็ริบหรี่ พอมองเห็นถนนได้ราง ๆ ซูฮวายืนนิ่งอยู่นาน รอจนดวงตาปรับตัวกับความมืดได้แล้วจึงมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย
ถึงในมิติของเธอจะมีไฟฉาย แต่พอเปิดแล้วแสงก็สว่างสะดุดตา เพื่อไม่ให้คนที่เดินผ่านมาสังเกตเห็น เธอจึงทำได้เพียงรีบปรับสายตาให้ชินกับความมืด
ตรอกเหมยฮวาอยู่ห่างจากโรงแรมรับรองประมาณ 20 นาที ซูฮวาเดินเร็วหน่อย ใช้เวลาราว 16 นาทีก็ถึง
เธอปีนข้ามกำแพงเข้าไปในบ้านเลขที่ 4
ที่เลือกบ้านหลังนี้เพราะในตรอกทั้งเส้น มีเพียงบ้านนี้ที่ไม่ได้ล็อกประตู อีกเดี๋ยวคนมาส่งของมาถึงก็เข้ามาได้เลย
ยังเหลือเวลาอีกมาก ค่ำคืนหลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงเริ่มเย็นลงเล็กน้อย เธอจึงเข้าไปรอในมิติ