ช่างไม้เงยหน้ามองซูฮวา
“ได้สิ เธอว่ามาเลย”
“ข้อแรก ไม่ต้องเร่งงาน ทำงานตามเวลาเข้าออกตามปกติก็พอ ฉันจะจ่ายค่าแรงให้เป็นรายวัน
ข้อสอง คิดราคาตามปริมาณงาน เธอประเมินราคาคร่าว ๆ ว่าห้องหนึ่งจะตกเท่าไร ฉันจ่ายตามจำนวนห้อง เธอจะทำเสร็จเมื่อไรก็ได้ แต่ฉันจ่ายให้แค่นี้”
ชายคนนั้นเงียบไปก่อนจะสบตาภรรยา แล้วถึงหันกลับมามองซูฮวาอีกครั้ง
“หนู ฉันไม่ปิดบังหรอกนะ ฉันรู้ว่าข้อเสนอแรกอาจดีที่สุดและมั่นคงที่สุดสำหรับฉัน แต่ตอนนี้ลูกอยู่โรงพยาบาล อาการป่วยของแกต้องใช้ยาสมุนไพรล้ำค่าบำรุงร่างกาย ฉันเลยอยากรีบสร้างบ้านไม้ให้เสร็จ จะได้หาเงินเพิ่ม ต่อให้ต้องทำล่วงเวลาหนักหน่อยก็ไม่เป็นไร”
“เข้าใจแล้ว ถ้าสร้างบ้านห้าห้องแบบนี้เสร็จ จะต้องใช้เงินประมาณเท่าไรคะ?”
“ค่าแรงคุยกันง่าย แต่ที่สำคัญคือไม้ ถ้าสร้างบ้านไม้ห้าห้อง ไม้ที่ฉันเตรียมไว้ก่อนหน้านี้คงไม่พอ ถ้าซื้อใหม่ อย่างน้อยก็ต้องใช้อีก 50 หยวน”
“ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา”
ซูฮวาหยิบเงิน 50 หยวนออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขาอย่างไม่ลังเล
“จริงสิ ลุงพูดถึงไม้แล้วฉันนึกขึ้นได้ บ้านไม้นี้ต้องปูพื้นไม้ทั้งหลังนะคะ
หมายถึงต้องแยกพื้นออกจากพื้นของโกดังอย่างเด็ดขาด อย่าลืมวางบ้านไม้แยกต่างหากบนพื้นดิน
ห้องตรงกลางใช้เป็นทางเดิน ทำให้แคบหน่อยก็ได้ ประมาณ 3 ถึง 5 เมตร
ส่วนอีกสี่ห้องทำขนาด 4 ถึง 5 เมตรทั้งหมด ตอนซื้อไม้ อย่าลืมเผื่อส่วนนี้ไว้ด้วยนะคะ”