“ไว้ใจได้ครับ พวกเขาเป็นผู้สูงวัยที่ถูกส่งมาอยู่ชนบทเหมือนกัน เลยรู้สึกเห็นอกเห็นใจกัน ต่างคนต่างคอยช่วยเหลือกันอยู่เสมอ
โดยเฉพาะตอนเพิ่งมาใหม่ ๆ พวกเรายังไม่รู้อะไรเลย ต้องขอบคุณพวกเขาที่คอยชี้แนะนี่แหละ อ้อ! เทียนไขที่เหลืออยู่ครึ่งเล่มนี้ นักพรตชราเป็นคนให้มาครับ”
ซูเฉิงอันรู้ว่าลูกสาวกังวลเรื่องอะไร จึงรีบปลอบใจเธอ
ซูฮวาพยักหน้า
ดีแล้ว ชีวิตตอนนี้ก็ลำบากมากพออยู่แล้ว สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือยังต้องคอยระวังคนที่ชอบก่อเรื่องอีก
“หนูเจอนักพรตชราคนนั้นแล้วค่ะ เขาไวมาก เมื่อกี้หนูแค่เข้าใกล้หน้าต่าง เขาก็รู้ตัวแล้ว หนูเลยเอาเกี๊ยวไปให้เขาส่วนหนึ่ง ยังเหลืออีกส่วนหนึ่งพอดี เอาไปให้บ้านอื่นได้ค่ะ”
“พรุ่งนี้เช้าพ่อจะเอาไปให้”
“ในห่อมีข้าวฟ่างด้วย พรุ่งนี้ต้มโจ๊กข้าวฟ่างกินกันนะคะ อดอยากมานานกว่าหนึ่งเดือน ท้องคงไม่ค่อยดีแล้ว กินอะไรอ่อน ๆ บำรุงหน่อยค่ะ ยังมีหมูหมักเค็มอีกสองชิ้น นึ่งให้สุกก็กินได้ กลิ่นไม่แรง ไม่สะดุดตาใคร
ส่วนบ้านสองหลังข้าง ๆ พวกพ่อค่อย ๆ ดูกันไปนะคะ ถ้าทำอาหารแล้วแบ่งให้พวกเขาบ้างก็ไม่เป็นไร ของที่หนูมีพอ พวกพ่อไม่ต้องประหยัดให้หนูหรอกค่ะ
แถวนี้หน้าหนาวยาวมาก ต้องเตรียมฟืนให้พร้อม พ่อกับพี่ใหญ่ถ้าว่างก็ขึ้นเขาไปเก็บฟืนกันอีกหลาย ๆ รอบนะคะ”
“ไม่ต้องห่วง คนข้างบ้านบอกพวกพ่อไว้หมดแล้ว หลายวันมานี้พวกพ่อขึ้นเขากันทุกวัน แต่ลูกล่ะ จะทำยังไงดี ให้พี่ใหญ่เอาของไปส่งให้ตอนกลางคืนไหม?”