“ซูซู เปิดเทียนหน่อย”
จวงซูหยานชะงัก เทียนเล่มนี้เป็นของนักพรตเฒ่าที่อยู่ข้างบ้าน ให้มาเพียงท่อนสั้น ๆ ยาวแค่หนึ่งนิ้ว ปกติพวกเขาไม่เคยยอมจุดใช้เลยสักครั้ง คืนนี้สามีเป็นอะไรไปกันนะ? ดึกดื่นไม่ยอมนอน ยังลุกขึ้นมาผลาญเทียนอีก
แม้จะสงสัย แต่เธอก็ทำตาม ลุกขึ้นไปจุดเทียน
ทันทีที่เปลวเทียนสว่าง จวงซูหยานก็เห็นสามีเดินเข้ามา ข้างกายเขาเหมือนจะมีใครอีกคนติดตามมาด้วย เธอมองคนคนนั้นอย่างสงสัย
1 วินาที 2 วินาที 3 วินาที 4 วินาที 5 วินาที…
เธอจ้องมองอยู่เต็ม ๆ 5 วินาที ถึงกล้าแน่ใจว่าคนที่มาคือใคร
“ฮวาฮวา?”
“อืม แม่ หนูเองค่ะ”
ขอบตาจวงซูหยานพลันเอ่อคลอ
เป็นฮวาฮวาจริง ๆ!
ลูกสาวของเธอ!
ลูกสาวแท้ ๆ ที่เธอตามหามานานกว่าสิบปี ทั้งที่ยังไม่ได้มีความสุขกับการได้อยู่พร้อมหน้ากันดี ก็ถูกบีบให้ต้องพลัดพรากจากกัน
ใครจะรู้ว่าในใจเธอเจ็บปวดเพียงใด
เธอมักคิดอยู่เสมอว่า หากชาตินี้ไม่ได้พบหน้าลูกสาวอีก จะเป็นเรื่องน่าเสียดายเพียงไหน
แต่ตอนนี้ลูกสาวกลับมายืนอยู่ตรงหน้า เธอจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร
“ฮวาฮวา ลูกแม่ ในที่สุดแม่ก็ได้เจอลูกอีกครั้งแล้ว”
จวงซูหยานก้าวเข้าไปกอดซูฮวาแน่น ก่อนจะร้องไห้โฮ เธอกลัวว่าจะปลุกเพื่อนบ้านให้ตื่น จึงพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้ ทว่าเสียงร้องไห้ที่ถูกกดไว้กลับทำให้ซูฮวารู้สึกปวดใจยิ่งกว่าเดิม
ชาติก่อน พ่อแม่ตรากตรำจนตายในชนบท เธอไม่มีโอกาสได้พบหน้าพวกท่านอีก ชาตินี้ในที่สุดก็ได้ชดเชยความเสียดายนั้นแล้ว
“ฮวาฮวา ทำไมลูกถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ”