ในบรรดาห้องที่เหลือ ซูฮวารวบรวมชั้นวางได้ครบ 6 ตัวอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดมีขนาดเท่ากัน เมื่อนำมาวางเรียงกันแล้วก็ดูสบายตาไม่น้อย
“หนูเอาชั้นวางพวกนี้กลับบ้านเองคงไม่ง่ายนะ ให้ลุงช่วยเฝ้าไว้ก่อน แล้วหนูกลับไปตามคนมาสักสองสามคนดีไหม?” หลังได้บุหรี่มาเป็นของกำนัล ชายชราก็ดูมีน้ำใจขึ้นมาก
“ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง เดี๋ยวพี่ชายหนูจะเข็นรถลากมารับ ช่วยยกพวกมันไปไว้ตรงปากซอยก็พอค่ะ เออ แล้วรวมหนังสือพิมพ์กองนั้นด้วย ของทั้งหมดนี่ราคาเท่าไหร่คะ?”
“หนูก็เห็นแล้ว ชั้นวางพวกนี้ยังใหม่อยู่ ตัวหนึ่งอย่างน้อยก็ 5 หยวน หนังสือพิมพ์ลุงแถมให้”
“ได้ค่ะ”
ซูฮวาล้วงเงิน 30 หยวนจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ ชายชรารับไปด้วยความยินดี การค้าครั้งนี้ทำให้เขาได้เงินไม่น้อยอีกแล้ว
ชายชรากับหญิงสาวช่วยกันขนไปกลับ 6 รอบ ในที่สุดก็ยกชั้นวางทั้งหมดมาถึงปากซอย
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หนูกลับก่อนนะคะ”
“จ้ะ ขอบคุณนะคะคุณลุง”
ชายชรายกมือโบก ก่อนหันหลังเดินจากไป กระทั่งเห็นเขากลับเข้าไปในลานบ้านแล้ว ซูฮวาจึงหันกลับมาและกวาดตามองรอบ ๆ
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ เธอก็ฉวยโอกาสเก็บชั้นวางทั้งหมดเข้าไปในมิติ แล้วออกวิ่งทันที
ตอนเดินทางมาที่นี่ ซูฮวาสังเกตเห็นแล้วว่าตรอกนี้ไม่มีบ้านคน มีเพียงสถานีรับซื้อของเก่าที่เปิดอยู่
ตอนนี้บนถนนก็ไม่มีคนเดิน ขอแค่จับตาดูคุณลุงไว้ เรื่องเก็บชั้นวางก็จัดการได้ง่ายแล้ว
แต่เธอไม่รู้เลยว่าชายชราที่เธอคิดจะจับตาดูนั้น พอกลับถึงลานบ้านก็เอนตัวลงบนเก้าอี้โยกอีกครั้ง ฟังวิทยุไปพลางหลับไป