ครั้งนี้มีคนลงชนบทจำนวนมาก เพียงแต่จุดหมายปลายทางต่างกัน สำนักงานเยาวชนผู้มีการศึกษาจึงเหมาทั้งตู้รถไฟไว้เป็นตู้เฉพาะสำหรับเยาวชนผู้มีการศึกษา
ซูฮวาหิ้วถุงกระสอบสองใบ สะพายกระเป๋าข้าง ก่อนเบียดเสียดตามฝูงชนขึ้นรถไฟอย่างยากลำบาก
เมื่อหาที่นั่งตามตั๋วก็พบว่าเป็นที่นั่งสำหรับสี่คน ที่นั่งของซูฮวาอยู่ติดหน้าต่าง เธอยกถุงกระสอบขึ้นวางบนชั้นเก็บสัมภาระเหนือศีรษะ ก่อนนั่งลงที่ของตัวเอง
ฝั่งตรงข้ามนั่งหญิงสาวคนหนึ่ง สวมเสื้อลายดอกผ้าตี๋เหลียงกับกางเกงขายาวสีดำ ผมเปียสองข้างพาดลงข้างใบหู ผิวขาวผ่อง ดูก็รู้ว่าครอบครัวมีฐานะไม่น้อย
เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาของซูฮวา หญิงสาวก็เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มเป็นมิตรให้
“สวัสดี ฉันชื่อเฉินหลานหลาน”
“สวัสดี ฉันซูฮวา”
เพราะยังไม่คุ้นเคยกัน ทั้งสองจึงเพียงทักทายกันแล้วก็ไม่ได้พูดคุยต่อ
ไม่นานนัก หญิงสาวอีกคนก็มานั่งลงข้างเฉินหลานหลาน เธอแตกต่างจากเฉินหลานหลานโดยสิ้นเชิง
ผิวขาวซีดราวกับคนป่วย ผอมจนเหมือนลมพัดมาก็ล้มได้ เสื้อผ้ามีรอยปะอยู่หลายแห่ง แต่ซักสะอาดมาก
เธอนั่งอยู่ระหว่างเฉินหลานหลานกับซูฮวาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เอาแต่ก้มหน้า คิ้วตาหม่นหมอง
คนสุดท้ายที่ขึ้นมาและนั่งข้างซูฮวาก็เป็นผู้หญิงเช่นกัน
สวมชุดกระโปรง รองเท้าหนังทรงเตี้ย ผมยาวประบ่า
ริมฝีปากแดงสดดูอย่างไรก็แต่งหน้ามา
หญิงสาวเดินอย่างมั่นใจ เชิดหน้าสูง ไม่แม้แต่จะปรายตามองคนรอบข้าง
จนกระทั่งมายืนตรงที่นั่ง เธอเห็นว่าที่ของตัวเองอยู่ด้านนอก คิ้วก็ขมวดมุ่นขึ้นมาเล็กน้อย