หญิงสาวตบหน้าผาก ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมอะไรบางอย่าง ก่อนจะหันไปหาชุดทำงานมาให้ผม
เมื่อครู่เธอบอกข้อกำหนดกับผมไว้มากมาย ระหว่างที่เธอไปหาชุด ผมก็ท่องซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ สุดท้ายก็จำได้
เธอบอกว่า ชุดพวกนี้ต้องใส่ตอนทำงานเท่านั้น เวลาปกติห้ามใส่เด็ดขาด
ตอนทำงานต้องสวมชุดทำงาน หากไม่ใส่จะเจอเรื่องน่ากลัวมาก ทางสถานีของพวกเขาจะไม่รับผิดชอบ
ผมจำได้ว่าตอนเซ็นสัญญาจ้างงาน ในสัญญาก็พูดถึงเรื่องนี้ไว้เหมือนกัน
เรื่องชุดทำงานนี่แหละ
ผมเบ้ปาก คิดในใจว่า สถานที่บ้า ๆ นี่ดูแล้วก็ไม่เห็นจะมีคนมาทำงานเท่าไร แต่กฎระเบียบเยอะเสียเหลือเกิน ถ้าผมไม่ใส่ชุดของพวกเขา แล้วพวกเขาจะทำอะไรผมได้?
จะดื้อหัวชนฝาก็ได้
แต่ในเมื่อเขาตั้งกฎไว้แล้ว กฎก็คือกฎ ห้ามฝ่าฝืน
คนหาเช้ากินค่ำอย่างพวกเรา ก็แค่ทำตัวดี ๆ ใส่ชุดให้เขาไปก็พอ
ใส่ชุดทำงานแค่นี้ ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่
หลังจากออกมา ผมก็คลี่ชุดทำงานออกดู แล้วพบว่ามันเป็นชุดแบบจีนร่วมสมัย กระดุมสองแถว
แปลกชะมัด ผมไม่เคยเห็นชุดทำงานแบบนี้มาก่อนเลย
ก่อนหน้านี้ที่เคยเห็นพวกพี่ ๆ ส่งอาหารคนอื่นใส่กัน ไม่ก็ชุดขี่มอเตอร์ไซค์
ไม่ก็ชุดช่างสีเหลืองแบบเรียบง่ายคล่องตัว
แต่ไม่เคยเห็นใครใส่ชุดแบบนี้เลย ชุดจีนร่วมสมัย ใครจะใส่ชุดแบบนี้ไปส่งอาหารกัน?
น่าขำสิ้นดี
ผมแอบรำพึงในใจว่า คนร้านนี้สมองมีปัญหากันจริง ๆ ไม่ช้าก็เร็วต้องเจ๊งแน่
กว่าจะกลับถึงหอพักก็ค่ำมากแล้ว เพื่อนผู้ชายในหอหลายคนพากันมารุมถามเรื่องที่ผมไปหางานวันนี้
ก่อนผมกลับมา พวกเขาคุยกันแต่เรื่องลามก
บทสนทนาในหอชายตอนกลางคืนนั้นทะลึ่งพอ ๆ กับการแก้ผ้าวิ่งมาราธอน
เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย
ไม่ว่าตอนกลางวันพวกเขาจะเป็นสุภาพบุรุษอ่อนโยน หรือหนุ่มน้อยละมุนละไมแค่ไหน พอตกกลางคืนในหอพักก็กลายเป็นพวกหื่นกามเหมือนกันหมด
ผมขัดจังหวะบทสนทนาของพวกเขา แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตอนเข้าทำงานวันนี้ให้ฟัง
พอฟังจบ เพื่อนร่วมห้องก็มองหน้ากันไปมา ใครเคยได้ยินเรื่องแบบนี้บ้างล่ะ? แค่ไปส่งอาหาร ทำไมมีเรื่องจุกจิกเยอะขนาดนี้วะ?
ผ่านไปไม่กี่วินาที เฉียงจื่อ เพื่อนร่วมห้องที่นอนเตียงชั้นบนก็หัวเราะหึ ๆ แล้วแซวว่า
“ให้ตายสิ เพื่อน นายคงไม่ได้โดนหลอกให้เข้าไปทำงานกับบริษัทต้มตุ๋นอะไรหรอกนะ?
มีสถานีส่งอาหารที่ไหนให้ใส่ชุดแบบนี้ทำงานกัน? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ระวังจะเป็นพวกค้ามนุษย์ จับนายไปตัดไตเอาล่ะ”
ซั่วจื่อ เพื่อนร่วมห้องอีกคนพูดเสริมขึ้นมาด้วยว่า “นั่นสิ แค่ฟังก็รู้แล้วว่าข้อกำหนดพวกนี้ปัญญาอ่อน ทั้งห้ามหันหลัง ทั้งห้ามมองไปทั่ว
ฟังดูเหมือนหนังสยองขวัญเลย ระวังตอนส่งอาหารกลางคืนจะเจอผีเข้าให้ล่ะ”
ตอนแรกผมแค่คิดว่าพวกเขาคงมีวิธีจัดการของตัวเอง แต่พอได้ยินเพื่อนพูดแบบนี้ ผมก็เริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่เหมือนปกติอยู่บ้าง
ผมเอื้อมมือไปลูบชุดทำงานแบบจีนร่วมสมัยที่วางอยู่ข้างหัวเตียงโดยไม่รู้ตัว
แต่เซ็นสัญญาไปแล้ว ถึงไม่อยากทำก็ต้องทำ
กัดฟันทำงานนี้ต่อไปให้ได้ ไม่อย่างนั้นคงต้องจ่ายค่าผิดสัญญามหาศาล
นักศึกษาอย่างผมจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายไหว
ทำก็ทำวะ!
ผมสวมชุดจีนร่วมสมัย ทั้งชุดเป็นแบบเข้าคู่กัน ท่อนบนแขนยาว ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงขายาว
ถ้าต้องขี่รถไฟฟ้าคันเล็กส่งอาหารจริง ๆ ลมคงปะทะตัว แล้วพัดลอดเข้ามา ความรู้สึกแบบนั้นคง…น่าสนใจอยู่เหมือนกัน